กรับรองของตัวเอง ช่วงเวลาอาหารเย็นเชียนสวนยี่ก็ได้เข้ามาแวะทักทายเขาตามมารยาท แล้วก็จากไป
เมื่อถึงวันรุ่งขึ้น บรรยากาศที่นี่ก็ครึกครื้นไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ร่องรอยความยุ่งเหยิงตั้งแต่เมื่อวานก็ยังคงเหลือให้เห็น ส่วนวันนี้ก็ยิ่งทุ่มเทโหมเตรียมงานเลี้ยงอย่างเต็มที่เลยทีเดียว
ผู้คนต่างเดินไปมาขวักไขว่ไปหมด ข้าวของที่เตรียมไว้ในมือ ทั้งผ้าแขวนมงคลไฉ่ไบ๊
ยังมีพรมแดงอีกด้วย ทุกอย่างก็เป็นไปอย่างคึกคัก แต่ว่าแขกเหรื่อก็ยังมาไม่ถึง ดังนั้นจึงยังไม่เห็นบุคคลสำคัญปรากฏตัวขึ้นเลย
แต่ว่า เฉินเฟิงก็ได้พบกับเชียนสวนยี่อยู่ที่ห้องโถงใหญ่นั้น
“ท่านเฉิน เมื่อคืนนอนหลับสบายดีหรือเปล่าครับ?” เชียนสวนยี่ถาม
เฉินเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ค่อยมีโอกาสได้นอนหลับสบายเช่นนี้เลย ขอบคุณพวกคุณมากที่ต้อนรับอย่างดีเยี่ยม”
จากนั้นก็พูดคุยไปสักครู่หนึ่ง เฉินเฟิงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่รู้จักบ่าวสาวคู่นี้เลย จึงถามว่า “เจ้าบ่าวเจ้าสาวคู่นั้นไม่ทราบว่าเป็นใครเหรอ?”
เชียนสวนยี่หัวเราะแล้วพูดว่า “เมื่อวานก็ลืมบอกกับคุณท่านไป แต่บ่าวสาวคู่นี้นับได้ว่าเป็นชายเก่งหญิงงาม เป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกเลยทีเดียว”
