หลังจากที่เด็กหนุ่มคนนั้นได้ปรากฏตัวแล้ว ทางด้านของเชียนเสี่ยวหยุนและเซียงหลันก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาทันที
“ไอ้หมอนั่นเป็นคนตระกูลเชียนของพวกแกใช่ป่าว ฉันจำได้ว่ารู้สึกเขาจะชื่อว่าเชียนหนิง น่าจะเป็นน้องชายแกล่ะสิ” เซียงหลันพูดพลางมองไปยังเชียนเสี่ยวหยุน
แต่ว่าเชียนเสี่ยวหยุนกลับรีบปฏิเสธว่า “แกอย่าพูดซี้ซั้วไป ถ้าคนที่บ้านรู้เรื่องนี้เข้าแล้ว ฉันก็คงไม่พ้นจากการโดนลงโทษอีกแน่นอน”
เมื่อเซียงหลันได้ยินคำพูดของเชียนเสี่ยวหยุนแล้ว ก็พูดอย่างโมโหว่า “ฉันไม่เข้าใจจริงๆเลย ทำไมแกยังต้องไปนับญาติกับบ้านนั้นอีก ต่างก็เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน แกไม่รู้สึกมั่งเหรอว่ามันไม่ยุติธรรมเลย?”
เชียนเสี่ยวหยุนก็พูดอย่างหดหู่ว่า “แต่แล้วยังไงล่ะ อย่างน้อยฉันก็ยังเป็นสมาชิกของคนบ้านนี้อยู่ดีแหละ”
ส่วนเซียงหลันก็ล้มเลิกที่จะไปพูดเตือนเธออีกต่อไป เธอได้พูดมาหลายครั้งหลายหนแล้ว ก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความคิดของเชียนเสี่ยวหยุนได้เลย
“เอาเถอะ แล้วแต่แกก็ละกัน” จากนั้นก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป จึงมองไปยังเชียนหนิง
“แต่ว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่ได้ล่ะ หรือว่ารู้ว่าแกอยู่ที่นี่?”
เชียนเสี่ยวหยุนนึกดูแล้ว ก็พูดอย่างไม่แน่ใจนักว่า “เขาเคยพูดกับฉันว่าเขาสามารถได้กลิ่นตัวของฉัน ไม่ว่าจะอยู่ไกลขนาดไหนเขาก็สามารถรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน? แต่ว่า……ฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะจริงหรือเปล่า?”
ถึงอย่างไรเซียงหลันก็ไม่อยากเชื่อคำพูดที่
