งสามารถเจอกับคนที่ไม่ควรไปมีเรื่องได้ด้วยงั้นหรอ ถ้าดูตามกลุ่มคนที่เธอได้พบปะด้วยก็ไม่เห็นมีคนไหนเลยที่เธอจะไปมีเรื่องด้วยได้เลย แล้วตอนนี้มันอะไรกันแน่ที่บังคับให้เธอตกมาอยู่ในสภาพนี้ได้”
“อย่ามาหัวเราะฉันสิ ถ้าฉันมีดีขนาดที่เธอบอก คงจะไม่มีทางถูกบีบบังคับจนต้องมาหลบอยู่ที่นี่หรอก แต่ฉันเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าอีกฝ่ายบอกจะพลิกหน้าก็พลิกจากหน้ามือกลายเป็นหลังมือแบบนี้เลย แต่การมาถึงขั้นนี้ได้ก็เป็นเพราะฉันที่หาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น ตอนนี้สิ่งต้องคิดคือหลังจากนี้จะหนีจากเขายังไงดีกว่า”
เมื่อพูดจบเซียงหลันก็เอนตัวเข้าไปในอ้อมอกของอีกฝ่าย ก่อนจะนอนลงไปบนตักของเธอพร้อมกับถอนหายใจออกมายาวๆ
“ยังโชคดีที่เธอยอมรับฉันเข้ามา”
หญิงสาวคนนั้นหัวเราะเบาๆ ： “ฉันไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้นเหมือนเธอหรอกนะ ถ้าหากว่าอีกฝ่ายตามมาถึงที่นี่ สิ่งแรกเลยคือฉันจะส่งตัวเธอออกไป”
เซียงหลันที่ได้ยินแบบนั้น จึงแสร้งทำเป็นโกรธทันที： “เธอกล้าหรอ！”
หญิงสาวลูบเส้นอันเรียบลื่นของเซียงหลัน： “ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง มีหรือที่จะเหมือนเธอที่เวลาอยู่ต่อหน้าพวกคนใหญ่คนโตพวกนั้นแล้วยังสามารถจัดการตัวเองได้อย่างมีประสิทธิภาพแบบนั้น แต่จะว่าไปแล้ว เธอไปมีเรื่องกับใครกันแน่ คงจะไม่ใช่หมาป่าทะเลทรายอย่างตระกูลหลี่หรอกนะ”
และดูเหมือนว่าหมาป่าทะเลทรายนี้จะมีความน่าเกรงขามอย่างมาก เพราะแม้เธอที่เป็นคนพูดออกมายังมีความรู้สึก
