บทที่ 115 ความน่าสะพรึงของธงหมื่นวิญญาณ
“อย่าตื่นตระหนก! นั่นเป็นเพียงของวิเศษชิ้นหนึ่งของฝ่ายตรงข้าม! ต่อให้ร้ายกาจเพียงใด ก็จำเป็นต้องใช้พลังลมปราณจริงผลักดันอยู่ดี สุดท้ายเขาก็มีเพียงคนเดียว!”
เหล่าภิกษุจากวิหารฝูหลงเช่นกัน กว่างฮุ่ยย่อมเหนือชั้นกว่ากว่างหมิง ทั้งยังเยือกเย็นกว่าหลายส่วน อย่างน้อยที่สุด เขาก็สามารถประคับประคองสถานการณ์ได้ในวินาทีแรก ไม่เหมือนกว่างหมิงที่รู้แต่หลอกลวง แล้ววิ่งหนี ในเวลาอันสั้น เหล่าภิกษุจึงยึดเขาเป็นศูนย์กลาง สร้างแนวป้องกันขึ้นโดยฉับไว
ในวินาทีถัดมา เหล่าอสูรวิญญาณนับหมื่นแสนก็กรูกันเข้ามา
“อมิตาภะ!”
ภิกษุที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดเปล่งเสียงดังกึกก้อง ร่างเปล่งประกายทองคำ กำหมัดชกออกไปในบัดดล กวาดล้างอสูรเบื้องหน้าสิ้น
แต่ทว่ากลับไร้ความหมายใด
อสูรที่ตามหลังมาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นยังลงมือกินซากของพวกเดียวกันที่ล้มตาย เพื่อเสริมแกร่งให้ตนเอง แล้วจึงกระโจนเข้าใส่อีกครา
ตูมมม!
เหล่าอสูรไม่แม้แต่จะคิดต่อสู้ พอเข้าถึงตัวก็ระเบิดตนเองทันที พลังอาฆาตที่ปะทุออกมาราวพิษร้าย กัดกร่อนกายาทองของภิกษุ
“หากข้าจักเป็นพุทธะ ราษฎรเทพในแดนของข้าไม่ล้วนมีเนื้อแท้ทองแท้ไซร้ ข้าย่อมไม่รับรู้โพธิญาณอันสูงสุด”
ตรงกลางแนวรบ กว่างฮุ่ยเร่งระดมพลังลมปราณจริงเต็มที่ ใช้มหาคาถา “ร่างทองอันแท้จริง” เสริมพลังแก่ภิกษุโดยรอบ แสงพุทธอันโอฬารพลันระเหยพลังอาฆาตทั้งสิ้นในพริบ
