ะไม่รู้จักผมหรอก แต่ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของคุณหนู ผมเคยไปร่วมแสดงคำอวยพรแก่คุณหนู ดังนั้นทุกวันนี้ก็เลยยังจำได้ เมื่อสักครู่นี้เห็นคุณหนูเข้าเลยแวะเข้ามาทักทาย”
เขาพูดออกมาด้วยความเกรงใจอย่างมาก ซึ่งแตกต่างกับท่าทีที่เขาแสดงต่อเฉินเฟิงโดยสิ้นเชิง
แต่ว่าหลี่จื่อเยว่กลับไม่ได้มีอารมณ์จะมาพูดคุยกับเขา จึงได้เพียงตอบกลับตามมารยาทเท่านั้น
“ขอโทษนะคะ คุณช่วยปิดประตูหน่อยได้ไหม ฉันไม่อยากให้ใครเห็นว่าฉันอยู่ที่นี่”
คุณชายหลัวได้เพียงตอบกลับด้วยความเคารพเท่านั้น
“ได้ครับ คุณหนูหลี่”
เฉินเฟิงและชายที่ยืนอยู่ข้างเขายืนดูฉากละครนั้นอย่างคาดไม่ถึง
“ผู้หญิงคนนั้นคือใคร？”
“คุณดูไม่ออกงั้นหรอ？คุณชายหลัวคนนั้นก็พูดออกมาแล้วไม่ใช่หรือไง？” เฉินเฟิงตอบกลับอย่างล้อเลียน
“ผมรู้ว่าคุณชายหลัวพูดแล้ว แต่ว่า ……”
คุณชายหลัวที่หลังจากปิดประตูลงก็เดินมาตรงหน้าของเฉินเฟิงพวกเขาสองคน
เขาพูดพร้อมกับจ้องเฉินเฟิง： “คุณมีความสัมพันธ์อะไรกับคุณหนูหลี่？”
เฉินเฟิงที่เห็นท่าทีของเขาเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคนก็ตอบกลับอย่างเรียบง่าย： “ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่เพื่อนกันก็เท่านั้น”
“คุณเป็นเพื่อนกับคุณหนูหลี่ อย่างคุณเนี่ยนะ？”
“ทำไม หรือว่าคุณจะลองไปเชิญเธอลงมาพูดล่ะ” เฉินเฟิงพูดแนะ
แต่คุณชายหลัวกลับสะบัดมือ： “ไม่ต้องๆ ผมเชื่อแล้ว”
เฉินเฟิงจึงถามอีกครั้ง： “ถ้างั้นพวกเราไปได้หรือยัง？คงจะไม่มีใครมาจับผมแล้วสินะ？”
คุณชายหลัวพูดอ
