ย่างนอบน้อม： “ใช่ๆ ในเมื่อเป็นรถของคุณหนูหลี่แน่นอนว่าจะทำอะไรก็ได้ เมื่อสักครู่นี้เป็นแค่การหยอกล้อกันทั้งนั้น จะมีคนมาจับพวกคุณได้ยังไงกัน ฮ่าๆๆ ”
“แล้วที่ผมต่อยคุณไปหนึ่งทีนั่นล่ะ จะให้ผมชดใช้ด้วยหรือเปล่า ผมคงจะไม่มีเงินมากพอ คงต้องล้มละลายซะแล้ว”
แต่คุณชายหลัวกลับตอบอย่างจริงจังขึ้นมา： “หมัดนั้นเป็นเพราะความผิดของผม สมควรจะได้รับโทษอยู่แล้ว จะให้พี่ชายมาชดใช้ได้ยังไงเล่า ควรจะเป็นผมมากกว่าที่จะต้องชดใช้ด้วยการเชิญพวกพี่ชายไปทานอาหารสักมื้อเป็นการขอโทษ”
เฉินเฟิงสะบัดมือปฏิเสธพร้อมกล่าวด้วยท่าทางใจกว้าง ： “ทานข้าวคงจะไม่ต้องหรอก แต่คราวหน้าต่อให้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็อย่ามาเล่นพิเรนทร์แบบนี้บนท้องถนน มันอันตราย”
คุณชายหลัวจึงรีบพยักหน้าทันที
เมื่อพูดจบ เฉินเฟิงก็เดินหันหลังกลับทันที เหลือเพียงแต่ชายอ้วนและคุณชายหลัวที่ยืนอยู่ตรงนั้น ชายอ้วนที่เห็นอย่างนั้นจึงหันไปถามคุณชายหลัวด้วยความสงสัย ： “คุณชายหลัว ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครมาจากไหนหรอครับ！”
แต่ยังพูดไม่ทันขาดคำ คุณชายหลัวกลับต่อยหน้าเขาทีหนึ่งอย่างคาดไม่ถึง เขากุมหน้าด้วยความเจ็บปวดพลางมองไปยังคุณชายหลัว แต่คุณชายหลัวกลับตอบกลับด้วยความเย็นชา
“เรื่องที่นายไม่ควรรู้ก็อย่าได้ถาม”
และในตอนนั้นเองเฉินเฟิงที่กำลังนั่งอยู่ในรถก็จ้องมองมาที่เขาพอดี คุณชายหลัวจึงเปลี่ยนสีหน้าแล้วยิ้มใส่เฉินเฟิงโดยทันที
รอจนกระทั่งเฉินเฟิงขับรถจากไป เขาถ
