ท่าทีระมัดระวังตัวเธอ ก็ตอบกลับด้วยความหยอกล้อ
“ในเมื่อเธอกลัว ก็ลองเดินตรงไปข้างหน้าดูเองสิ บางทีหากเจอหมู่บ้าน เธอก็ไม่ต้องมาค้างคืนที่นี่แล้ว”
หลี่จื่อเยว่ที่นึกสภาพตัวเองเดินบนถนนท่ามกลางความมืดมิดคนเดียว เธอก็นึกหวาดกลัวจนร้องออกมา
“ไม่เอา”
เฉินเฟิงที่เห็นอย่างนั้นก็หัวเราะชอบใจออกมา โดยที่เขาไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของชิงจือที่กำลังเคร่งขรึม
หลังจากที่ทานอาหารและน้ำหมดแล้ว พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีกนอกจากนอนค้างคืนภายในรถเพื่อรอให้ฟ้าสางของวันรุ่งขึ้นมาถึงเท่านั้น
และในตอนที่เฉินเฟิงกำลังนอนหลับด้วยความสะลึมสะลือ เขาก็ได้ยินเสียงเรียกของชิงจือข้างๆ เขา
“ตื่นๆ ！”
เฉินเฟิงถึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา
