นั้นความเกี่ยวข้องกับสิบสองเม็ดบัวพระพุทธเจ้านั้นจึงเป็นความลับสุดยอดของศิลปะการต่อสู้ในแบบปัจจุบันนี้”
“มันมีความเกี่ยวข้องกับต้าถงด้วยงั้นหรอ？” เฉินเฟิงถามอีกครั้ง
“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตามที่ได้มีการสืบขานกันมาคือหากได้ครอบครองสิบสองเม็ดบัวพระพุทธเจ้าแล้วก็จะรู้จักต้าถงไปโดยปริยายเอง ทั้งยังสามารถเข้าสู่ดินแดนแห่งความกลมกลืนของสวรรค์และโลก และทั้งหมดนี้ก็คือความลับที่พวกเราเหล่ามหาปรมาจารย์ต้องพยายามปกป้องเอาไว้”
“ในเมื่อมีสิบสองเม็ดบัวพระพุทธเจ้าแล้ว พวกคุณทำไมถึงไม่เข้าไปค้นหาความลับที่มันมีอยู่ข้างในนั้น แต่กลับแยกมันมาปกป้องกันคนละเม็ดแบบนี้ด้วยล่ะ และทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าในนั้นมีของล้ำค่าซ่อนอยู่กลับยังอดทนไม่เข้าไปแตะต้องมันอีก” เฉินเฟิงถามด้วยความสงสัย
แต่ว่าชิงจือกลับไม่ให้คำตอบใดๆ ราวกับว่าสิ่งที่เธอพูดไปทั้งหมดนั้นได้อธิบายข้อสงสัยของเฉินเฟิงไปหมดแล้ว และสิ่งที่เธอต้องการรู้มากที่สุดก็คือตอนนี้เม็ดบัวของชายชราหยางไปอยู่ที่ไหนแล้ว
เฉินเฟิงที่เห็นแบบนั้นก็ไม่คิดที่จะปกปิดอะไร เขาจึงได้บอกคำพูดที่หยางสิงอี้ได้บอกกับเขาให้กับชิงจือ
“คิดไม่ถึงเลยว่าเต้าสวนจะยังมีชีวิตอยู่ ตึกไห่สือช่างใจกล้าแม้แต่เต้าสวนยังกล้ารับเอาไว้”
แน่นอนว่าชิงจือเข้าใจความหมายในประโยคนั้น ในขณะที่เฉินเฟิงที่อยากจะถามให้เข้าใจ แต่ชิงจือราวกับว่าไม่อยากจะสนใจเขาอีกต่อไปแล้ว
สำหรับเรื่องของตึกไห่สือและเต้
