งนาที เฉินเฟิงก็ถามขึ้นมา
ชิงชิวไม่ตอบกลับพลางหันไปทำงานของตัวเองต่อ
เฉินเฟิงก็ไม่ได้อยากตื้ออะไรมากมาย เลยกลับไปกินผลทับทิมที่อยู่ในมือ
ชิงชิวอยู่ที่นี่เพื่อรอชิงจือ แต่เฉินเฟิงกลับไม่รู้ว่าตัวเองนั้นกำลังเฝ้ารออะไรอยู่ เขาไม่กล้าที่จะกลับไปที่เมือง เพราะกลัวว่าเน่หวาเฟิงจะกลับมาตามล่าตนอีก แต่การจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่ จะทำให้เขากลายเป็นคนเถื่อนได้
บางทีถึงเวลาที่เขาจะต้องคิดหาวิธีการแล้ว
หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปอีกสองวัน ทำให้เขาไม่คิดว่าจะมีคนเดินทางเข้ามาในป่าลึกอีกแล้ว
แต่เมื่อเฉินเฟิงได้เห็นหญิงงามในชุดพระราชวังพาเด็กสาวคนหนึ่งมาถึงหน้าประตู ความหวาดกลัวของเขาก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
แต่ตรงกันข้ามกับเฉินเฟิง คือเด็กสาวที่เมื่อได้เห็นหน้าของเฉิงเฟิงกลับดีใจอย่างมาก รอยยิ้มบนใบหน้าสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน ถ้าหากไม่ใช่ว่าถูกหญิงคนนั้นดึงตัวเอาไว้ เธอก็คงจะวิ่งเข้าไปหาเขาแล้ว
“ทำไมคุณถึงยังอยู่ที่นี่ ฉันเคยบอกแล้วนี่ว่าให้คุณไปจากที่นี่ซะ”
ทันทีที่ได้เจอกัน หญิงสาวในชุดชาววังก็พูดด้วยใบหน้าที่เย็นชาทันที
“เพราะมีเรื่องบางอย่าง……”
เฉินเฟิงไม่รู้ว่าจะต้องอธิบายยังไงดี พอดีกับผู้หญิงคนนั้นที่ไม่ได้อยากจะฟังเหตุผลของเขา เธอจึงพูดแทรกเฉินเฟิงทันที
“ช่างเถอะ โชคดีที่คุณยังอยู่ที่นี่ เด็กคนนี้อยากจะเจอหน้าคุณ คุณพูดคุยกับเธอหน่อยแล้วกัน”
เธอพูดจบก็ปล่อยมือของเด็กสาว
เด็กสาววิ่งเข้าไปหาเขาราวกับม้
