าป่าที่ถูกถอดบังเหียนออกเสียอย่างนั้น
ที่จริงเฉินเฟิงมีความรู้สึกเฉยที่ได้เจอเธออีกครั้ง เพราะว่าเด็กสาวเคยสูญเสียความทรงจำไปครั้งหนึ่ง จึงทำให้ครั้งที่สองพวกเขาได้อยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่วันเท่านั้น แต่เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเด็กสาวถึงได้ตามติดเขามากนัก
บางทีอาจเป็นเพราะว่าหลังจากที่เด็กสาวฟื้นขึ้นมาแล้วได้เห็นเขาเป็นคนแรก เลยทำให้ในใจเกิดความอยากใกล้ชิดขึ้นมา
เฉินเฟิงอุ้มเด็กสาวไว้ตรงหน้าของเขา แล้วมองดูเธออย่างละเอียด
ตอนนี้เธอดูแข็งแรงกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก อย่างน้อยก็ไม่ได้ผอมบางเหมือนหนังหุ้มกระดูกอย่างนั้นอีกแล้ว
ในตอนที่เฉินเฟิงกำลังมองเธออยู่นั้น เด็กสาวก็มองเขาอยู่เหมือนกัน
เธอยิ้ม ยิ้มอย่างสุขใจ
“เธอคิดถึงฉันหรอ？”
เฉินเฟิงถาม
เด็กสาวยังคงไม่ชอบพูดคุยดังเดิม ทำเพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น
“เธอสบายดีไหม？”
เฉินเฟิงถามอีกครั้ง
แต่ดูเหมือนคำถามนี้ทำให้เด็กสาวนิ่งเงียบทันที เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะส่ายหัว
เมื่อได้เห็นคำตอบเช่นนี้ เฉินเฟิงกลับไม่มีปัญญาทำอะไรได้
เขานิ่งเงียบ แต่ในตอนที่เขากำลังจะพูดบางอย่างเพื่อปลอบใจเด็กสาว หญิงงามในชุดพระราชวังคนนั้นก็พูดแทรกขึ้นมา
“เอาล่ะ ตอนนี้เธอก็ได้เจอเขาแล้ว กลับไปกับฉันได้แล้ว ！”
เธอหันไปพูดกับเด็กสาว ราวกับว่าการที่เธอมาที่นี่เพื่อที่จะให้เด็กสาวได้พบเฉินเฟิงเพียงครู่เดียวเท่านั้น และก็เพียงแค่ครู่เดียวจริงๆ
เฉินเฟิงรู้สึกทนดูไม่
