ได้ เขาหันไปมองหญิงสาวแล้วพูดอย่างไม่พอใจ
“คุณไม่ได้เป็นอะไรกับเธอสักหน่อย เธออยากทำอะไรก็สามารถทำได้”
เขารู้ว่าแบบนี้จะทำให้หญิงสาวโกรธ แต่ใบหน้าเศร้าสร้อยของเด็กสาวทำให้เขากล้าหาญขึ้นมา
“คุณกล้าพูดแบบนี้กับฉันงั้นหรอ” หญิงสาวจ้องเฉินเฟิงด้วยสายตาที่เยือกเย็นราวกับสายตานั้นสามารถแช่แข็งเขาเอาไว้ได้
“ใช่ วันนี้ผมจะไม่ให้คุณพาเธอกลับไป” อาจเป็นเพราะว่าตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่ข้างกายหญิงสาว หรือจะเป็นเพราะว่าเด็กสาวกำลังจับมือของเขาอยู่ แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะสาเหตุใด เฉินเฟิงก็พูดออกมาแล้ว
ชิงชิวเดินออกมาด้วยความที่ได้ยินเสียงวิวาทกันข้างนอก ทั้งที่ปกติแล้วเวลานี้ส่วนมากเขาจะนั่งสมาธิ เพราะนั่นถือเป็นการบ้านที่เขาต้องฝึกฝน
เขาพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจทันทีที่เดินออกมาเห็นหญิงงามในชุดพระราชวัง
“น้าป๋าย ทำไมถึงมาที่นี่ ？”
หญิงงามในชุดพระราชวังตอบกลับด้วยความเฉยชา
“เพราะว่าเจ้าเด็กคนนี้”
เมื่อมองตามสายตาของน้าป๋าย ชิงชิวหันมองไปยังเฉินเฟิงแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงสงสัย จึงถามอีกครั้ง
“เพื่อนร่วมทางเฉินเฟิง ？”
