าบจะต้องมีที่ใช้หายใจได้อย่างแน่นอน
แต่สิ่งที่น่าเสียดายก็คือ ชิงชิวไม่รู้
นี่เป็นสิ่งที่เฉินเฟิงเจอเข้าโดยบังเอิญตอนที่กำลังจับปลา เขาไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร
ชิงจือได้แต่ส่ายหัว
“เจ้าไม่รู้?”
เน่หวาเฟิงถามอีกครั้ง
“ไม่รู้จริงๆ”
คำตอบของชิงชิวก็ยังเหมือนเดิม แต่สำหรับเน่หวาเฟิงแล้วมันไม่มีความหมายใดๆ
“เจ้าคิดว่าข้าไม่มีทางฆ่าเจ้าใช่ไหม? ไม่เมื่อชีวิตของเขาเป็นแค่ชีวิตหนึ่ง งั้นเพิ่มมาอีกหนึ่งชีวิต ข้าก็ไม่สนใจ”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา สัมผัสจิตสังหารได้อย่างชัดเจน ชิงชิวรู้ว่าเขากล้าลงมือ แต่เขาก็ไม่มีความหวาดกลัวใดๆ
“ข้าน้อยบอกแล้วว่าไม่รู้เรื่อง ถ้าเกิดต้องการสังหารข้า แน่นอนว่าข้าน้อยก็ไม่สามารถขัดขืนได้ คงได้แต่รอความตายอยู่เงียบๆ”
พอชิงชิวพูดจบ เขาก็รออยู่เงียบๆ แต่พอรอได้สักพัก เขาก็ยังไม่เห็นว่าเน่หวาเฟิงจะลงมือ
ส่วนเรื่องที่ทำไมเน่หวาเฟิงถึงไม่ลงมือ เขาก็แค่รู้สึกว่าไม่จำเป็น
แม้แต่เฉินเฟิงอย่างรู้จักหนี แต่ชิงชิวพอได้ยินว่าเขาจะฆ่าเขา สิ่งที่เขาเลือกก็คือการรอคอย
ชีวิตของเขาที่จริงก็ไม่ต่างจากตายไปแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องลงมือเอง
มองทะเลสาบที่กลับมาสงบนิ่งเป็นครั้งสุดท้าย เน่หวาเฟิงคิดไปคิดมา ออกไปจากที่นี่ดีกว่า
แต่เขาไม่ได้ลงไปจากเขา เฉินเฟิงยังอยู่ที่นี่ ยังไงซะเขาคงต้องปรากฏออกมาอีก และครั้งต่อไปเขาไม่มีทางปล่อยไปง่ายๆเหมือนครั้งนี้
ชิงชิวตามหลังของเขา ทั้ง
