สองกลับไปอยู่ที่กระท่อมบนภูเขาอีกครั้ง
พอกลับมาถึงที่นี่ เน่หวาเฟิงถึงเปิดปากถามชิงชิวว่า
“ท่านนักพรตฝูเฟิงของสำนักบู๊ตึ๊งเป็นอะไรกับเจ้า?”
ชิงชิวตอบ
“เป็นอาจารย์ของข้าน้อย！”
“ถึงว่า！”
หลังที่เน่หวาเฟิงพูดประโยคนี้ก็ไม่พูดอะไรอีก
เพราะงั้นกระท่อมที่เดิมทีสองคนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันคือเฉินเฟิงกับชิงชิวตอนนี้ก็กลายเป็นชิงชิวกับเน่หวาเฟิง ส่วนเฉินเฟิงตอนนี้ก็ซ่อนตัวอยู่ข้างในถ้ำ
ในระหว่างที่ชิงชิวทั้งสองกำลังปรุงเห็ดบนภูเขากินอย่างเอร็ดอร่อย เฉินเฟิงก็สลบไปเพราะความเจ็บปวดของร่างกายอีกครั้ง ไม่รู้ว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่เขาสลบ แต่สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า ร่างกายของเขาไม่สามารถทนรับการทรมานของร่างกายในครั้งต่อไปได้แล้ว
ในตอนที่เขาตื่นขึ้นมา ก็นอนอยู่ข้างสระ ในถ้ำที่มืดมิดเขาก็ใช้มือตักน้ำบนสระ ถ้าเขาอยากมีชีวิตต่อ งั้นก็ต้องดื่มน้ำให้เพียงพอ
ใช้ความอดทนต่อความเจ็บปวดถึงสามารถดื่มน้ำจากสระได้
แต่ต่อมาเขาก็เจ็บปวดจนเทน้ำที่อยู่บนมือ เจ็บปวดจนทำให้หน้าของเขาบิดเบี้ยว ทรมานจนเส้นเลือดปรากฏออกมา
เขาทำอะไรไม่ได้ ครั้งที่แล้วได้ยาของชิงจือช่วยเขาเอาไว้ แต่ครั้งนี้เขามีแต่ต้องพึ่งพาตัวเอง
เน่หวาเฟิงรอมาเจ็ดวันแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นเงาของเฉินเฟิงอีก เขาไม่รู้ว่าเฉินเฟิงแอบหนีออกไปแล้ว หรือว่าไปตายที่ไหนรึเปล่า
แต่ความอดทนในการรอคอยของเขาก็ถึงขีดจำกัดแล้ว
“ถ้าเกิดเจ้าเจอเขา ให้เขาจำเอาไว
