บทที่ 112 ระเบิดปลาที่หมู่บ้านมือใหม่
เมื่อหนึ่งในพวกศิษย์พุทธซึ่งฝึกฝนจนร่างกายเป็นดั่งทองคำล้มลงอย่างรุนแรง ณ แถวหน้าสุดของขบวน ในขณะนั้นเอง “กว่างหมิง” ซึ่งอยู่ท้ายสุดก็สะดุ้งรู้ตัวทันที
“หากข้าจักเป็นพุทธะ ราษฎรเทพในแดนของข้าไม่ล้วนมีเนื้อแท้ทองแท้ไซร้ ข้าย่อมไม่รับรู้โพธิญาณอันสูงสุด”
นี่คือ “มหาคาถากายาทองแท้” หนึ่งในสี่สิบแปดมหาคาถาแห่ง “พระสูตรโพธิญาณมหายานเบื้องต้น” และยังเป็นมหาคาถาหลักที่กว่างหมิงใช้ฝึกบำเพ็ญตน
เสียงของกว่างหมิงแผ่ขยายออกไป ทุกศิษย์พุทธที่อยู่ในระยะต่างมีแสงทองผุดขึ้นจากร่างคล้ายได้รับพลังทองคำอารักขา ทั้งยังเชื่อมโยงซึ่งกันและกัน แปรเปลี่ยนเป็นฉัตรทองคำนภาศักดิ์สิทธิ์กางกั้นออกไปโดยรอบ
นี่คือหนึ่งในคาถาป้องกันอันยิ่งใหญ่
เมื่อได้รับพลังจากมหาคาถานี้ แม้ผู้ฝึกจะยังไม่ผ่านวิชาแปรกายทองคำ ก็สามารถได้รับพลังร่างทองในช่วงเวลาหนึ่ง ยิ่งมีคนร่วมมากเท่าใด พลังยิ่งยิ่งใหญ่เท่านั้น
แต่ชั่วพริบตาเดียว…
ตูม!!
ต่อหน้าสายตาเบิกโพลงของกว่างหมิง มหาคาถาที่เขาพึ่งระดมพลังส่งออกไปพลันถูกแสงกระบี่สายหนึ่งฟันขาดราวกระดาษบางในชั่วพริบตา
ในพริบตาต่อมา ศิษย์พุทธอีกคนก็สิ้นชีพอย่างโหดร้าย ศีรษะปลิวขึ้นฟ้า
“…เป็นไปไม่ได้…ระดับวางรากฐานงั้นรึ?!”
ม่านตาของกว่างหมิงหดแคบ มหาคาถากายาทองแท้นี้มีตำแหน่งแห่งพลังเวทสูงส่ง ตามเหตุผลไม่ควรถูกทำลายได้ง่ายแม้แต่ด้วยเวทใหญ่อื่น ๆ
และกระบี่โ
