แต่ดูเหมือนตอนนี้ เขาคิดผิด เขาไม่ควรดูถูกคนธรรมดาคนไหน
“คุณชายเฉิน ถ้าเกิดคุณเป็นห่วงคนรอบข้างหลังจากที่คุณไปแล้ว ผมรู้สึกว่าคุณสามารถวางใจได้ มหาปรมาจารย์คนนั้นไม่ว่าจะยังไงก็ยังรู้ว่าอะไรที่ไม่ควรทำ เขาคงไม่รู้มือกับคนอื่นหรอก”
เฉินเฟิงยังคงลังเล เจ้าอ้วนจึงพูดอีกครั้ง
เฉินเฟิงเองก็ไม่รู้สึกว่ามหาปรมาจารย์คนนั้นจะลงไม้ลงมือกับคนธรรมดา แต่ถ้าเกิดเขาหนีไป ก็ไม่รู้ว่ายังสามารถกลับมาได้อีกไหม ความแค้นที่ลูกชายถูกฆ่าไม่ใช่สิ่งที่จะลืมกันได้ง่ายๆ
แต่ก็ยังรู้สึกว่าต้องรีบตัดสินใจทันที ไม่แน่ว่ามหาปรมาจารย์คนนั้นอาจจะได้ข่าวแล้ว ตอนนี้คงอยู่ระหว่างเดินทาง
เพราะกลัวว่าการเคลื่อนไหวของตัวเองจะถูกคนอื่นรู้เข้า เฉินเฟิงจึงออกจากยันเจียงในตอนกลางคืน เดิมทีเขากะจะกลับไปที่ชางโจว แต่เขาคิดว่าพวกที่เป็นศัตรูกับเขาจะต้องมีสายอยู่ที่ชางโจวอย่างแน่นอน ขอแค่เขาปรากฏตัว ข่าวของเขาคงไปถึงหูของมหาปรมาจารย์คนนั้น
จนสุดท้ายเขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรไปที่ไหนดี
ขับรถไปเรื่อยพอรู้ตัวอีกทีก็กลับมาที่ภูเขาที่ชิงจืออาศัยอยู่อีกครั้ง จอดรถอยู่ข้างล่างภูเขา เขานั่งอยู่ในรถ สูบบุหรี่จนถึงก้นของบุหรี่
เขาคิดว่าถ้าเกิดเขาอยู่ในระดับมหาปรมาจารย์ งั้นเขาก็คงไม่ต้องถูกบีบบังคับให้หนีตายแบบนี้ จนคิดไปถึงสิ่งที่ชิงชิวพูดกับเขา เกิดความคิดในใจว่าถ้าเกิดชิงจือตายไปล่ะก็ เรื่องพวกนี้คงไม่เกิดขึ้น
แต่เรื่องพวกนี้ล้วนได้แต่
