คิด
พอสูบบุหรี่ไปสองม้วน เขาจึงตัดสินใจไปหลบอยู่ในภูเขาสักระยะค่อยว่ากันอีกที เขาคิดว่ากระท่อมแห่งนั้นน่าจะไม่มีใครอาศัยอยู่แล้ว ชิงจือก็น่าจะถูกหญิงสาวในชุดพระราชวังพาไปแล้ว
แต่พอเขาเดินกลับไปถึงภูเขา กลับเห็นว่าข้างในกระท่อมมีคนอาศัยอยู่
“ทำไมแกถึงอยู่ที่นี่?”
เฉินเฟิงถาม
ชิงชิวในตอนนั้นกำลังตักน้ำอยู่ พอได้ยินคำถามที่เฉินเฟิงถามเขา เขาก็หันกลับไปมอง
“ข้ามาหาชิงจือ แต่ดูเหมือนที่นี่จะไม่มีใครอยู่แล้ว ข้าจึงรอนางอยู่ที่นี่ อืม เจ้าไปไหนมาเหรอ?”
ชิงชิวไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาไปแล้วยังกลับมาที่นี่อีก เพราะงั้นถึงได้ถามแบบนี้
“ชิงจือถูกหญิงสาวในชุดพระราชวังพาตัวไปแล้ว บางทีคงไม่กลับมาเร็วๆนี้หรอก”
เฉินเฟิงตอบกลับไป
ชิงชิวไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมาก แค่พยักหน้ารับแล้วส่งเสียง
ทั้งสองพูดกันไม่เยอะ กระท่อมเองก็ใหญ่พอให้ทั้งคนอาศัยอยู่ได้ เพราะงั้นเฉินเฟิงจึงอาศัยอยู่กับชิงชิว
ของกินต่างก็ต้องหาเอง เก็บผักจากภูเขา ล่าสัตว์บนเขา ดื่มน้ำจากลำธาร ดูเหมือนว่าพอมีชีวิตอยู่ได้
แต่นอกจากสิ่งที่จำเป็นต้องแลกเปลี่ยน ทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไรมาก
แต่พอผ่านไปสองสามวัน ก็ดูเหมือนจะเริ่มชินกับการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันแล้ว ในที่สุดเฉินเฟิงก็ถามไปว่า
“แกกับชิงจือมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดมากไหม? แกเคยช่วยเธอหนึ่งครั้ง ตอนนี้ยังอยู่ที่นี่เพื่อรอเธออีก?” ชิงชิวเองก็มองเฉินเฟิงด้วยความสนใจ เขาลังเลไปสองวินาทีถึงพูดออกม
