าว่า
“นางเป็นคนที่ข้าไม่มีวันเข้าใกล้ได้ ส่วนเรื่องที่ทำไมถึงช่วยนาง ข้าแค่รู้สึกว่าข้าต้องการแบบนั้น แบบนี้ข้าถึงจะรู้สึกสบายใจขึ้น”
เฉินเฟิงไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเขา บางทีอาจเป็นรักข้างเดียวของชิงชิว เฉินเฟิงคิดแบบนั้น
“แกชอบเธอเหรอ?”
ดูเหมือนชิงชิวจะไม่รู้สึกแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าที่ลำบากใจ แค่ส่ายหัวแล้วพูดว่า
“บางทีอาจมีอยู่ส่วนนึง แต่ข้าไม่รู้สึกว่านั่นเป็นความรัก แค่อยากจะทำอะไรเพื่อนาง ฐานะของนางถูกกำหนดตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่มีทางที่ข้าจะสามารถอยู่กับนางได้ เพราะงั้นข้าเลยไม่เคยคิดแบบนั้นมาก่อน”
พอเก็บฟืนที่อยู่บนพื้นจนหมด ชิงชิวก็ไม่พูดอะไรอีก เฉินเฟิงเองก็รู้ว่าเขาไม่อยากตอบคำถามพวกนี้ จึงรู้ตัวว่าไม่ควรถามอีก
บางทีถ้าเกิดหลบแบบนี้ไปสักเดือน รอจนเรื่องข้างนอกสงบลง เฉินเฟิงก็คงสามารถกลับไปที่เมืองได้แล้ว
แต่เขาคงนึกไม่ถึงว่า มหาปรมาจารย์คนนั้นจะมาหาเร็วถึงขึ้นขนาดนี้
แสงอาทิตย์ลาจากฟ้าไปแล้ว แต่ก็มีเงาของคนเดินมาจากที่ไกลๆอย่างรวดเร็ว ทำให้คนเห็นได้อย่างชัดเจน ไม่มีทางที่จะเป็นการเคลื่อนไหวที่คนธรรมดาจะสามารถทำได้
หลังจากที่ชิงชิวเห็นแบบนั้นจึงถามด้วยความสนใจว่า
“มาหาเจ้างั้นเหรอ?”
เฉินเฟิงเองก็รู้ว่าคงมาหาเขานั่นแหละ อีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก เขารู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เร็วขนาดนั้น แถมยังไม่เห็นว่ากำลังเหนื่อยอยู่
หายใจเพียงแค่เจ็ดแปดครั้ง เงานั้นก็มาอยู่ตรงหน
