เล่ห์มาก ลุงเน่ท่าน……”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล แต่เน่หวาเฟิงเป็นคนยังไง เขาเป็นหนึ่งในมหาปรมาจารย์ที่มีเพียงแค่ไม่กี่คน พอเขาได้ยินประโยคนี้ ก็พูดออกไปด้วยความโมโหว่า
“เจ้าคิดว่าข้าจะพ่ายแพ้ให้กับมันงั้นเหรอ” แววตาทั้งสองเต็มไปด้วยความเย็นชา อารมณ์เต็มไปด้วยความเดือดดัน จู่ๆเจี่ยตงก็รู้สึกหายใจไม่ออก รีบก้มหน้าแล้วยอมรับผิดว่า
“ไม่ใช่ ลุงเน่ฉันก็แค่……”
“พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว เจ้าให้คนพาข้าไปหาเขาก็พอแล้ว เรื่องที่เหลือเจ้าไม่ต้องยุ่ง”
ในเมื่อเน่หวาเฟิงพูดแบบนี้ เจี่ยตงเองก็ไม่มีความจำเป็นต้องดื้อรั้นอีกต่อไป
เขาออกจากห้องด้วยความผิดหวังเล็กน้อย แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความสุข เขารู้สึกว่ามหาปรมาจารย์ก็ไม่เท่าไหร่ แค่แกล้งทำเห็นสงสาร ก็ไม่ถูกสงสัยอีกต่อไป
แต่ความโกรธของมหาปรมาจารย์ ตอนนี้เฉินเฟิงยังไม่รู้แม้แต่น้อย
หลังจากที่กลับมาจากเขา ก็กลับไปที่สวนซวนหยวนทันที ที่นั่นเขาเห็นหลินหวั่นชีว ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้เป็นห่วงอะไรมาก แค่ถามไม่กี่ประโยค
การที่เฉินเฟิงหายตัวไปหลายวัน โดยที่ไม่ได้ข่าวอะไรก็เคยเกิดขึ้นหลายครั้งแล้ว คนข้างๆต่างก็คุ้นชินแล้ว จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่ได้เป็นห่วงอะไรมาก
เฉินเฟิงเองก็ไม่ได้อธิบายอะไร แค่ให้คนจัดเตรียมอาหารชั้นเลิศ ความลำบากที่อยู่บนภูเขาทำให้เขาคิดถึงรสชาติพวกนี้
จากนั้นก็ดื่มเหล้ากับข้าวจนอิ่ม ดูสบายๆเป็นอย่างมาก
หลังจากที่ออกจากร้านอาห
