ถ้าเกิดเขาและชิงชิวอยากจะพัฒนาไปมากกว่านี้ งั้นการปล่อยให้ชิงจือตายไปน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
เฉินเฟิงเงียบอย่างที่คาดการณ์เอาไว้
เขาเองก็กำลังครุ่นคิด ถ้าเกิดทุกอย่างเป็นไปตามที่ชิงชิวบอกมาล่ะก็ งั้นโลกแห่งลวงตาแห่งนั้นบางทีอาจเลือกคนที่อยู่ใกล้ชิงจือมากที่สุดอย่างเขาหรือชิงชิวหนึ่งในสองคนนี้
ระดับของมหาปรมาจารย์ มีผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้มากมายที่อยากไปให้ถึงจุดนั้น เป็นสิ่งที่คนในวงการศิลปะการต่อสู้ต่างฝ่ายหา
แต่สิ่งที่ได้มาก็คือต้องทำการต่อสู้แย่งชิงเพื่อ12 ปรมาจารย์สุดยอด นี่มันราวกับเป็นเรื่องตลก ที่ติดอยู่ในจิตใจของเหล่าผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้
แต่สิ่งที่โชคดีก็คือ ไม่มีใครรู้ว่า พวกเขายังคงไล่ตามสิ่งที่พวกเขาปรารถนาต่อไป บางทีพอพวกเขารอจนเข้าใกล้แล้วจริงๆ พวกเขาก็คงไม่เหลือเวลาให้ปีนขึ้นไปได้อีก
เดินไปสิบกว่าก้าว เฉินเฟิงถึงตอบกลับไปว่า
“ฉันไม่อยากฉวยโอกาสคนอื่น”
ดูเหมือนว่าคำตอบนี้ชิงชิวรู้อยู่ก่อนแล้ว เขายิ้มอย่างผ่อนคลาย
“แกยิ้มอะไร ถ้าเกิดแกคิดแบบนั้นจริงๆ แกเองก็คงไม่ไปหาหญ้าหลงสือหรอก”
เฉินเฟิงรู้สึกได้ถึงความผิดปรกติจึงพูดออกไป
“ท่านเชื่อใจข้าขนาดนี้เลยเหรอ ถ้าเกิดหญ้าหลงสือนี้มีแต่จะทำให้นางตายเร็วขึ้นล่ะ? หรือถ้าเกิดข้าไม่คิดจะช่วยนางตั้งแต่แรกล่ะ บางทีข้าอาจแค่ถ่วงเวลา บางทีพอพวกเรากลับไปถึงในตอนนี้ นางอาจจะตายไปแล้ว”
ชิงชิวหันหน้ากลับไปมองเฉินเฟิง ส่วนเฉินเฟิงก็กำลัง
