เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้ ชิงจือพยักหน้า
“แต่ตอนนี้ฉันไม่สามารถลงมือได้”
เฉินเฟิงรู้สึกสงสัย
“เพราะอะไร?”
“ฉันมีเหตุผลของฉัน แกไม่ต้องถาม ฉันจะอยู่ที่นี่คอยปกป้องพวกเขา แกไปขับไล่มันซะ”
ชิงจืออธิบายแบบขอไปที เฉินเฟิงเองก็ไม่ได้ถามต่อ แค่มองเด็กผู้หญิงที่นอนอยู่ในโอบกอดของชิงจือ แล้วค่อยๆลูบหัวของเธอ
เสือดาวเองก็สังเกตเห็นว่าเฉินเฟิงกำลังใกล้เข้ามาแล้ว มันค่อยๆก้าวเท้าของตัวเอง กำลังมองหาโอกาสที่ดีที่สุดเพื่อเข้าไปโจมตีเฉินเฟิง
และในเวลาเดียวกัน เฉินเฟิงเองก็ไม่ได้ประมาทศัตรู สายตาทั้งสองข้างจ้องมองไปปยังสัตว์ร้ายตัวนี้
ระยะห่างของทั้งสองค่อยๆเข้าใกล้ไปเรื่อยๆ บางทีนาทีต่อไปคงได้เวลาต่อสู้กันแล้ว
และมันก็เกิดขึ้นไวมาก พอเฉินเฟิงกระพริบตา เสือดาวก็อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ
การตอบสนองของเขาเองก็รวดเร็ว พอโค้งตัว ก็หลบเขี้ยวของเสือดาวไปได้
จากนั้นก็หันกลับมา เตรียมต้านรับการโจมตีต่อไปของเสือดาว
ประสบการณ์ต่อสู้กับคนนั้นมีมากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเฟิงต้องรับมือกับสัตว์ร้าย
แต่ว่าเมื่อกี้ เขารู้สึกได้แล้ว ตรงมือได้กำหมัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว พอรอให้มันโจมตีมาในครั้งต่อไป เขาสามารถสวมกลับไปได้
อย่างที่คิดการโจมตีครั้งต่อไปมาอย่างรวดเร็ว
รู้สึกว่าความเร็วจะมากยิ่งกว่าเมื่อกี้เล็กน้อย แต่เฉินเฟิงเตรียมรับมือเอาไว้แต่แรกแล้ว เสือดาวพุ่งกระโดดเข้ามา ระหว่างที่อยู่กลางอากาศ เฉินเฟิงก็ลงมือ
