โจมตีกลับไปทันที
กำปั้นใหญ่ถูกซัดเข้าไปที่หน้าท้องของเสือดาว หน้าท้องถูกซัดจนยุบลงไป เฉินเฟิงสามารถรับรู้ได้ว่า กำปั้นของเขาโจมตีไปโดนอวัยวะข้างในของเสือดาว
สัตว์ร้ายคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด จากนั้นเสือดาวก็ล้มลงไปทันที นอนอยู่ตรงนั้น ร่างกายยังคงกระตุกอยู่ บางทีคงยืนขึ้นมาไม่ได้อีกแล้ว
เฉินเฟิงยืนมองพักนึง จากนั้นก็ตัดสินใจเข้าไปจบชีวิตของมันซะ สถานการณ์ตอนนี้ของเสือดาว มีเพียงแค่ความเจ็บปวด
เขานั่งอยู่ข้างๆเสือดาว มองมันเป็นครั้งสุดท้าย
“อย่าโทษฉัน แกเป็นคนเล็งพวกเราก่อน ถ้าเกิดฉันไม่ลงมือ แกก็คงจะลงมือ”
พอพูดจบ ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป โจมตีไปที่หัวกะโหลกของเสือดาวทันที สังหารมันในครั้งเดียว
เอาล่ะ ภัยอย่างเสือดาวก็ถูกจัดการแล้ว เฉินเฟิงเตรียมที่จะกลับไปข้างกายชิงจือ แต่ระหว่างที่เขาหันกลับมา ทุกกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ชิงจือล้มนอนอยู่บนพื้น ข้างๆมีเด็กผู้หญิงอยู่ เธอคุกเข่าอยู่ที่นั่นอย่างเงียบๆ ไม่มีการตอบสนองใดๆ
ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างๆชิงจือก็คือเซวี่ยผิง ผู้ชายอ่อนโยนที่สวมแว่นตาคนนั้น
บนมือของเขาถือมีดสั่นเล็กๆอยู่หนึ่งเล่ม ปลายดาบมีของเหลวบางอย่างที่กำลังหยดลงไป ใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เฉินเฟิงไม่อยากเชื่อภาพที่ปรากฏในสายตาตัวเอง ฝีมือของชิงจือเขาได้รับรู้ด้วยตัวเองแล้ว ระดับมหาปรมาจารย์ ต่อให้หลังจากที่เขาเปลี่ยนร่างก็ไม่สามารถสู้ได้ แต่ทำไมถึงถูกอีกฝ่ายโค่นล้มได้
