ง่ายๆแบบนี้ล่ะ
มีความเป็นไปได้หนึ่งอย่างที่เขาคิดขึ้นมาได้ หรือว่าอีกฝ่ายเองก็มีฝีมือระดับเดียวกันกับเธอ
เฉินเฟิงหวาดกลัวสักพัก
แต่พอเห็นเด็กผู้หญิง ที่คุกเข่าอยู่ตรงนั้น เฉินเฟิงไม่อย่าทิ้งเธอไว้แบบนั้น
เขาจึงเดินไปข้างหน้า รอดูว่าจะมีโอกาสพาเด็กผู้หญิงออกมาได้อย่างเงียบๆไหม หรือบางทีเป้าหมายของคนพวกนี้คงมีแค่ชิงจือ
เขาคิดแบบนั้น แต่ก็รู้ว่าความคิดนี้ดูไม่สมเหตุสมผลเอาสักเลย
แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก
อยู่ห่างจากพวกเขาแค่ไม่กี่สิบเมตร แต่เขาเดินช้ามาก
แต่ขอแค่เดินต่อไป มันก็สามารถไปถึงได้ เขาเดินไปอยู่ตรงหน้าของคนพวกนี้
แต่ละคนต่างก็จ้องมองไปยังเฉินเฟิง
โจวซิงไห่พูดว่า
“พวกเราไม่อยากเป็นศัตรูกับแก เธอตายไปแล้ว ภารกิจของพวกเราก็จบลงแล้ว พวกเราต่างก็แยกย้ายกันกลับ แกเองก็คงไม่อยากสู้กับพวกเราสี่คนหรอกจริงไหม”
ดูเหมือนว่าเขากำลังเจรจากับเฉินเฟิง ดูเหมือนจะไม่ค่อยมั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะเฉินเฟิงได้
เฉินเฟิงรู้สึกว่าบางทีฝีมือพวกเขาคงไม่ถึงระดับมหาปรมาจารย์ ส่วนการที่ชิงจือถูกโจมตีอาจจะเป็นเพราะตัวเธอเอง
เขานึกถึงสิ่งที่ชิงจือเคยบอกกับเขาว่าตัวเธอมีเหตุผลส่วนตัว เพราะงั้นมันก็ยิ่งแน่ใจขึ้นเรื่อยๆ
มองคนพวกนี้ แล้วเฉินเฟิงก็ถามขึ้นมาว่า
“ทำไมพวกแกถึงทำแบบนี้? หรือว่าทุกอย่างล้วนถูกวางแผนไว้แต่แรกแล้ว? เธอกับพวกแกมีความแค้นอะไรกัน?”
เฉินเฟิงเป็นคนพาพวกเขามาหาชิงจือ เพราะงั้นเขารู้สึกผิดที่ตัวเข
