่มต้นปีนเขาขึ้นมาจากที่นั่นตอนเวลาประมาณบ่ายสามโมง ตอนนี้สามทุ่มแล้ว”
เฉินเฟิงมองไปยังป่าเขาที่มืดมิดอันไกลโพ้น เขารู้สึกหมดหวัง
นี่ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะบ่นว่าชิงจือ
“ผู้หญิงใจร้ายคนนั้น ทำไมถึงปล่อยให้ข้าต้องตกระกำลำบากอยู่กลางป่าเขาในตอนกลางคืนแบบนี้ด้วย”
แต่ชิงจือคงไม่มีทางที่จะได้ยินเฉินเฟิงบ่นว่าเธอแน่นอน
ขณะที่กำลังทุกข์ใจ ชายผู้ที่มีหนวดเคราก็ได้พูดขึ้นว่า
“เพื่อนข้าเห็นว่านายไม่ควรที่จะลงเขาไปในตอนนี้ หรือว่าจะรอดูพระอาทิตย์กับพวกเรา แล้วพรุ่งนี้ค่อยลงเขาไปพร้อมกันว่าอย่างไรล่ะ”
เฉินเฟิงคิดเล็กน้อย รู้สึกว่ามันก็ได้ทั้งนั้น จึงได้พยักหน้าตอบตกลง
ทั้งห้าคนเริ่มปีนเขากันอีกครั้ง และเฉินเฟิงก็ได้สอบถามชื่อของแต่ละคน
