ถามหน่อยว่าพวกนายทั้งสองฝึกฝนถึงระดับขั้นไหนกันแล้ว? ”
นี่มันค่อนข้างจะกะทันหันเกินไปบ้าง แต่เน่เจิ้งนาน ๆ ทีจะได้แสดงออกบ้าง จึงรีบตอบกลับทันที
“พี่ชายอยู่ขั้นหั้วจิ้งชั้นสูงสุดแล้ว ส่วนข้าก็ถึงขั้นหั้วจิ้งชั้นสุดแล้ว”
เจี่ยตงมองไปที่พี่น้องคู่นี้อย่างตกตะลึง
โดยที่เขาตกตะลึงนั้นก็มีเหตุผลที่เหมาะสม เพราะทั้งสองคนอายุยังน้อย คนที่อายุมากหน่อยก็คงประมาณยี่สิบปีต้น ๆ ส่วนคนที่อายุน้อยกว่านั้นแม้แต่กระดูกในร่างกายก็เติบโตยังไม่สมบูรณ์ดี
แต่ระดับขั้นศิลปะการต่อสู้นั้นกลับสูงส่งลึกล้ำมากกว่าหลายคนที่ฝึกฝนอย่างลำบากเป็นเวลานานหลายปี
แน่นอนว่าสภาพร่างกายของคนเรานั้นไม่สามารถที่จะสรุปโดยชัดเจนได้
แต่ความลำเอียงจากฟ้าเบื้องบนนี้กลับไม่ได้ทำให้เจี่ยตงเกิดความอิจฉาริษยาใด ๆ
เขายังคงรักษาสภาพจิตใจของการเป็นคุณชายของกษัตริย์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้เป็นอย่างดี
แต่นี่ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะพฤติกรรมที่มีคุณธรรมของเขา หากแต่เขาคิดถึงเรื่องที่มีความเป็นไปได้เรื่องหนึ่งขึ้น
“ข้าช่างเป็นกบในกะลาเสียจริง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมียอดฝีมือต่อสู้ระดับนี้ แต่ข้ากลับไม่เคยได้ทำความรู้จักสานสัมพันธ์ เป็นเรื่องที่น่าเสียใจจริง ๆ ”
“หากว่าข้าได้รู้จักกับพวกนายสองคนก่อนหน้านี้ เป็นไปได้ที่พวกเราคงจะไม่…… โธ่ ช่างมันเถอะ วันนี้มีความสุข ข้าเองก็ไม่อยากที่จะพูดเรื่องที่ทำให้เสียบรรยากาศ”
แต่พูดเพียงแค่ครึ่งหนึ่ง ยิ่งทำ
