องไม่รู้จักกับพวกเขาสักหน่อย”
“นายไม่รู้จักพวกเขาจริง ๆ ใช่ไหม? แต่ทำไมข้าดูว่ามันไม่เหมือนล่ะ! ที่จริงแล้วก็ไม่เป็นไร หากว่าเป็นเพื่อนของนายจริง ๆ ข้าเองก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไร ข้าเป็นคนที่พูดง่ายอยู่แล้ว”
แต่ไอ้อ้วนก็ยังคงยืนกรานหนักแน่นที่ปฏิเสธว่าไม่รู้จัก
“คุณชายเฉิน ข้าไม่รู้จักจริง ๆ ท่านปล่อยข้าไปเถอะ ที่นั่นยังมีเรื่องที่ข้าต้องไปจัดการอีก หากว่าท่านไม่มีเรื่องอะไรรับสั่งแล้ว ข้าก็ขอตัวไปทำงานก่อน”
เขาแสดงท่าทางที่ต้องการจะเดินจากไปอย่างเดียว
“นายรอสักครู่ ข้าก็ไม่ได้ต้องการที่จะทำอะไรนายสักหน่อย พวกคนเหล่านี้อยู่ตรงนี้เสียงดังรบกวน นายไปขับไล่พวกเขาให้หน่อย ที่นี่เป็นคลับส่วนบุคคล เรื่องนี้คิดว่านายคงจะสามารถทำมันได้นะ”
ไอ้อ้วนทราบดีว่าตนเองหนีไปไม่พ้นแล้ว จึงกัดฟันตอบรับเอาไว้
“รับทราบ คุณชายเฉิน! ”
เขาเดินไปยังประตูทางเข้า คนเมื่อสักครู่ที่ทักทายเขาก็ได้ทักทายกับเขาอีกครั้ง
“เถ้าแก่ซุน คุณมาเพื่อที่จะปล่อยให้พวกเราเข้าไปด้านในใช่ไหม ไอ้คนบ้านนอกเมื่อครู่นี้คุณรู้จักเขาด้วยเหรอ? ”
ไอ้อ้วนหน้าเขียวขึ้นโดยพลัน จนถึงตอนนี้พวกเขายังจะสร้างความโกรธแค้นให้กับตัวเขาอีก จึงได้ ดุด่าอย่างรุนแรงออกไป
“คนบ้านนอกอะไรกัน ผู้นั้นคือเจ้าของคนครอบครองสวนซวนหยวนแห่งนี้ พวกนายยังจะมาพูดว่าคนบ้านนอกอะไรกันอีก ยังไม่รู้ตัวเองอีกหรือยังไงกัน”
เมื่อไอ้อ้วนพูดจบ คนเหล่านี้ก็ถึงกับตกตะลึงอย่าง
