ตรงนั้น ขณะเดียวกันเขาก็เห็นพวกคนที่ยืนอยู่หน้าประตู แต่เหมือนว่าจะไม่สนใจเรื่องที่คนอื่นขอความช่วยเหลือแล้ว โดยหันหลังเตรียมที่จะวิ่งหนีไป
“นายมานี่”
เฉินเฟิงตะโกนเรียกไปทางไอ้อ้วน
ไอ้อ้วนรู้ตัวดีว่าตนเองวิ่งหนีไปไม่ทันแล้วจึงได้หมุนตัวกลับมา และเดินเข้าไปหาเฉินเฟิง
ท่าทางของเขาดูแย่มาก เหมือนกับว่ามีญาติพี่น้องเสียชีวิตอย่างไรอย่างนั้น
เป็นไปได้ว่ากำลังแอบด่าคนพวกนั้นอยู่ในใจว่าทำไมไม่ไปหาเรื่องหาราวกับคนอื่น แต่ดันมาหาเรื่องกับเฉินเฟิงผู้นี้
แต่ในที่สุดก็เดินมาอยู่ตรงหน้าของเฉินเฟิงอย่างตรงไปตรงมา
“คุณชายเฉิน ท่านเรียกข้าเหรอ! ”
เฉินเฟิงยิ้มและพูดว่า
“นายมาที่นี่เพื่อเตรียมตัวที่จะทำอะไร? ”
ไอ้อ้วนรับโบกมือปฏิเสธและพูดว่า
“เปล่า ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะมา หากไม่ใช่เพราะคุณชายเฉินเรียกข้า ข้ากำลังที่จะไปด้านหลังสวน”
เขาแก้ต่างเล่นลิ้นอย่างรวดเร็ว แต่มีคนที่อยู่ด้านนอกประตูกลับเห็นและรู้จักเขา
“เถ้าแก่ซุน คุณไม่รู้จักฉันแล้วเหรอ ฉันโจวซิงยังไงล่ะ”
ไอ้อ้วนถึงขนาดอยากที่จะโบกมือให้เขาหยุดเรียกได้แล้ว แต่ฝ่ายตรงข้ามมองเห็นแล้วแต่ก็ยังไม่เข้าใจถึงความหมายที่ไอ้อ้วนต้องการจะบอกกล่าว
“เถ้าแก่ซุน คุณทำไมถึงลืมกันแล้วล่ะ ครั้งก่อนพวกเรายังทานข้าวด้วยกันอยู่เลย? ไม่ใช่จะหลงลืมกันง่าย ๆ อย่างนี้แล้ว”
เฉินเฟิงหัวเราะเบา ๆ
“เพื่อของนายเหรอ? ”
ไอ้อ้วนปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
“เป็นไปได้อย่างไร ข้าเ
