ดอยู่ที่ขอบกำแพง ชิงชิวหมดหนทางที่จะถอยร่นได้อีกแล้ว
เฉินเฟิงแทงกระบี่เข้าไป ปักอยู่ที่บริเวณระยะห่างหนึ่งฝ่ามือจากแก้มของชิงชิว
“ฮึ นายมันก็มีความสามารถแค่นี้เท่านั้น”
ชิงชิวรับรู้ได้ว่าตนเองพ่ายแพ้แล้ว และพ่ายแพ้แบบหมดรูปเสียด้วย กระบี่ยาวที่อยู่ในมือของเขา กับกระบี่ยาวที่อยู่ในมือของเฉินเฟิงมันเหมือนกับว่าเป็นอาวุธสองประเภทที่แตกต่างกัน เขาคิดอยู่เสมอว่าวิชาเพลงกระบี่ของตนนั้นเยี่ยมยอดอย่างที่สุด แต่เมื่อกระบี่ยาวอยู่ในมือของเฉินเฟิงแล้ว มันช่างมีความแตกต่างกันเสียลิบลับเลยทีเดียว
เขามองไปยังภาพเงาด้านหลังของเฉินเฟิง โดยห้อยท่อนแขนที่เจ็บปวดนั้นลง เหมือนกับเป็นคนแขนขาด แล้วเขาก็เดินไปยังบริเวณที่หวางลั่วปิงที่สลบล้มลงอยู่ในตอนแรก ซึ่งดูเหมือนว่าวันนี้หวางลั่วปิงคงจะไม่มีทางหนีเอาตัวรอดออกไปได้แน่
ไอ้อ้วนและคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ในระยะไกล ตั้งแต่เริ่มแรกจนถึงตอนนี้ก็ยังคงไม่กล้าที่จะเดินเข้ามาในสำนักเต๋า ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้กันระหว่างเฉินเฟิงกับหวางลั่วปิง หรือจะเป็นการต่อสู้กันระหว่างเฉินเฟิงกับชิงชิว ก็ถือเป็นหั้วจิ้งชั้นสูงสุด ซึ่งพวกเขานั้นไม่สามารถที่จะมาเข้าร่วมหรือมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรได้เลย
แต่ตอนนี้เห็นว่าเฉินเฟิงกำลังที่จะเอาชีวิตของหวางลั่วปิงแล้ว ไอ้อ้วนกับพวกพ้องก็ไม่อาจที่จะ หวงแหนชีวิตของตนเองได้อีกต่อไป
“คุณชายเฉิน นายท่านหวางเพียงแค่เห็นผิดไปเพียงชั่วครู่ ขอร้องท่าน
