ี่เหลือมือเดียวได้ในตอนนี้
แต่เขาอาจจะคิดไม่ถึงแม้แต่ฝันก็ยังฝันไม่ถึงว่า หมัดนั้นโดนเฉินเฟิงกำไว้อย่างง่ายได้
“ผมบอกแล้วคุณจะเสียใจ ผมจะให้คุณลิ้มรสความเจ็บปวด ผมจะไม่ให้คุณตายเร็วขนาดนั้น จะให้คุณจดจำรสชาติความเจ็บปวดแล้วค่อยๆตายไป”ราวกับคำพูดของปิศาจ คำพูดของเฉินเฟิงเปลี่ยนเป็นน่ากลัว
กร๊อบ กร๊อบ เสียงหักของกระดูก
แขนบิดเบี้ยว ราวกับบิดผ้าขี้ริ้ว ต่อให้เป็นยอดฝีมือ แต่ร่างกายยังเป็นปุถุชน เจ็บได้ บาดเจ็บได้ และตายได้
“แก……แกฝึก……วิชามาร…แก……ต่างหากที่สมควร…ไม่ตายดี”
หวางลั่วปิงเจ็บจนพูดไม่ออกเป็นคำๆ
ในตอนที่เฉินเฟิงกำลังเตรียมรับมือกับการจู่โจมด้วยมือเดียว กระบี่เล่มหนึ่งก็พุ่งมา
เฉ้ง
เฉินเฟิงล่าถอย และปล่อยมือจากหวางลั่วปิง แต่มือของเขาเสียไปแล้ว ไม่สามารถคุกคามเฉินเฟิงได้อีก
แต่กระบี่เหินเล่มนี้หมายความว่าอย่างไร
เฉินเฟิงมองดูชิงชิวที่ยืนด้านข้าง ทั้งคู่ไกลกันเหลือเกิน เฉินเฟิงเห็นสีหน้าเจ็บปวดของชิงชิวอย่างชัด
เจน
“คุณจะทำอะไร”
ต่อให้โดนหวางลั่วปิงวางยา เฉินเฟิงก็ไม่โกรธขนาดนี้ แต่ตอนนี้มีคนขัดจังหวะ
“คุณก็ต้องการท้าทายผมใช่ไหม”
เหาะขึ้นไปบนคานตรงข้ามชิงชิว ส่วนชิงชิวค่อยๆเดินเข้ามา
รอจนเขาเดินเข้ามาใกล้ เฉินเฟิงถามอีก
“ลงมือเหรอ”
ชิงชิวส่ายหน้า
“นักพรต ยอมได้ควรยอมเสียบ้าง การสังหารมิอาจแก้ปัญหา”
คำพูดนี้ออกจากปาก เฉินเฟิงจึงด่าออกไป
“ไอ้บ้าเอ๊ย”
ในขณะที่คุย มือกำหมัดแน่นชกอ
