ขายิ้มอย่างง่าย
“ผมอยากดูว่าคุณจะมีท่าไม้ตายอะไรอีก”
ความตายไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวที่สุด แต่การเผชิญหน้ากับความตายโดยตรงต่างหาจึงเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
หวางลั่วปิงจะให้ไม้ตายสุดท้ายแก่เฉินเฟิง เพื่อที่จะได้ยุติการประลอง แต่จู่ๆดวงตาเฉินเฟิงก็แดงก่ำ ดวงหน้าขาวผ่องในเดิมทีก็แดงก่ำราวกับหยดเลือด
เขาตกใจวาบ ในใจร้องขึ้นมาอย่างตกใจ
“เป็นไปได้ไง เขามีวิชามารแบบนี้ได้อย่างไร”
การจู่โจมเข้าร่างกายหยุดไปเพียงครึ่ง เห็นพลังของเฉินเฟิงขึ้นสูง เขาเองก็ไม่กล้าขึ้นหน้า
“เกิดอะไรขึ้น จะฆ่าผมไม่ใช่เหรอ”
เฉินเฟิงพูดเสียงทุ้ม ค่อยๆเดินขึ้นหน้าไปหาหวางลั่วปิง
เขาออกกำลัง ปล่อยให้พลังทิ่มแทงลมปราณ พลังพุ่งขึ้นสูงสุดเวลานั้น จนแม้กระทั่งสามารถลืมความเจ็บปวด แต่แน่นอนอาการตามหลังก็จะรุนแรงเช่นกัน แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถสนใจได้มากขนาดนี้“มาสิ มาฆ่าผม！”
เสียงของเฉินคอยทิ่มแทงหวางลั่วปิงตลอด หวางลั่วปิงถอยหลังสองก้าว กลืนน้ำลาย
เขาถอยไม่ได้ ถอยต่อไปแบบนี้ เขาคงไม่เหลือแม้ความหวังใดๆ
เฉินเฟิงผู้ที่มีสภาพแบบนี้ เขาก็ต้องพยายามสู้สุดตัว
บางทีเขาเองก็อาจลืมว่าตัวเองเคยเข้าใกล้ขอบแดนความเป็นความตายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้เขาจะต้องคิดขึ้นมาอีก
เพิ่มความเร็ว เพิ่มความเร็วขึ้นอีก จุดนั้นเป็นจุดหัวใจของเฉินเฟิง ความคิดของเขาคือปล่อยความคิดไปรวดเดียวหนึ่งกระบวนท่า ขอเพียงแค่เร็วพอ เขาสามารถจัดการกับเฉินเฟิงท
