มักจะพูดถึงหรอ? น่าเกรงขามมาก！
ถึงแม้พวกเขาทั้งสองต่างฝ่ายต่างได้ยินชื่อเสียงเรียงนามและเรื่องที่อีกฝ่ายทำจากคนอื่นมานานแล้ว แต่การเจอกันครั้งแรกแบบนี้ ต่างฝ่ายต่างเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
“สวัสดีครับ ประธานหลัว เชิญเข้ามาด้านในครับ” หลังจากดึงสติกลับมา เฉินเฟิงพูด พร้อมกับผายมือเชิญ
“เป็นจริงตามที่ว่าวีรบุรุษอยู่ในรุ่นคนหนุ่มสาว ไม่หยิ่งผยองและไม่ถ่อมตนจนเกินไป เป็นคนหนุ่มมากความสามารถ”
หลัวเห้าเทียนยิ้มบางๆ พูดชมเฉินเฟิงติดต่อกันหลายประโยค จากนั้นเดินเข้ามาในห้องของเฉินเฟิง แล้วนั่งลงบนโซฟา
เฉินเฟิงยกน้ำชามาให้หลัวเห้าเทียนอย่างรวดเร็ว
“ประธานหลัวครับ นั่งเครื่องบินมานาน ดื่มชาก่อนแล้วค่อยว่ากันครับ”
“ดี！” หลัวเห้าเทียนเองก็ไม่ได้เกรงใจ ยกแก้วน้ำชาขึ้นมา แล้วดื่มช้าๆ
“เสี่ยวเฟิง พระสันตะปาปาโจน์รอฉันที่คูเรีย วันนี้ที่ฉันมาที่นี่นอกจากอยากเจอนายแล้ว ฉันยังมีเรื่องอยากจะบอกนายสองเรื่อง” หลัวเห้าเทียนพูดตรงประเด็นทันที
เฉินเฟิงที่นั่งอยู่ตรงข้ามหลัวเห้าเทียนตั้งสติ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง：“ประธานหลัว เชิญพูดได้เลยครับ！”
“เรื่องที่หนึ่ง วงการศิลปะการต่อสู้หวาเซี่ยให้ความสนใจการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลกในครั้งนี้ นายทำได้สมบูรณ์แบบมาก ได้รับการยอมรับจากคนจำนวนมาก！ อีกทั้งนายยังแสดงให้โลกเห็นถึงความโดดเด่นศิลปะการต่อสู้ของพวกเราหวาเซี่ย แสดงจิตวิญญาณที่เป็นเอกลักษณ์ของพวกเราจอมยุ
