ทธ์หวาเซี่ย ปกป้องเกียรติยศของวงการศิลปะการต่อสู้หวาเซี่ยและด้านการทหาร！ ฉันขอเป็นตัวแทนวงการศิลปะการต่อสู้หวาเซี่ยเพื่อขอบคุณนาย！”
สิ้นเสียง หลัวเห้าเทียนลุกขึ้น มือทั้งสองประสานเข้าด้วยกันหันไปทางเฉินเฟิงเพื่อเป็นการขอบคุณ
การกระทำของหลัวเห้าเทียนทำให้เฉินเฟิงรีบลุกขึ้นจากโซฟา พร้อมทั้งประสานมือทำความเคารพกลับคืน
“ประธานหลัว นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำ ผมเชื่อครับ จอมยุทธ์หวาเซี่ยทุกคน ยืนอยู่บนสนามประลองระดับโลก จะทำสุดความสามารถเพื่อรักษาศักดิ์ศรีและเกียรติยศของพวกเราหวาเซี่ย ถึงขั้นที่ว่าไม่เสียดายชีวิต” เฉินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ดี！ดี！ดี！”
หลัวเห้าเทียนพูดคำว่าดีติดต่อกันถึงสามครั้ง ภายในใจรู้สึกประทับใจเฉินเฟิงมาก ไม่ชอบคุยโม้โอ้อวดความดีความเก่งกล้าของตน ถ่อมตนมีมารยาท
“เรื่องที่สอง การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลกในครั้งนี้ นายเอาชนะคนหนุ่มที่มีความสามารถมากมาย ทั้งยังได้แชมป์ นี่ถือเป็นความเกียรติภูมิของนาย นายสามารถภาคภูมิใจกับมันได้” หลัวเห้าเทียนเปลี่ยนบทสนทนา พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม：“แต่ว่า คนที่โดดเด่นเหนือทุกคน มักจะถูกผู้อื่นริษยา เกียรติภูมินี้ผลักดันในขึ้นไปการวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนในสังคมที่โหดร้าย ทำให้นายกลายเป็นเป้าของทุกคน ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นศัตรูในอดีตของนาย หรือศัตรูในตอนนี้ พวกเขาล้วนทำทุกอย่าง เพื่อกำจัดนาย ฆ่านายทิ้งในเปล”
