บทที่ 751 หมาไร้เจ้าของ
กงปุ่นเหย่อู่และจั่วจู้ไปจากที่นี่ พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่าการแข่งขันจะจบลงแบบนี้
ตอนมาพวกเขามาด้วยความฮึกเหิม ประหนึ่งผู้กล้าที่ไม่เคยพ่ายแพ้ แต่ตอนไปกลับเหมือนหมาไร้เจ้าของเลย รีบหนีหัวซุกหัวซุน
ไม่รู้ถ้าตอนแรกพวกเขารู้ว่าผลจะเป็นแบบนี้ จะยังโอหังเหมือนตอนมาอยู่ไหม
อาเธอร์และวิลเลียมแล้วก็เติ้งนีคอยจับตาดูการแข่งขันตลอด ถึงอาเธอร์จะไม่ชอบหน้าเฉินเฟิง แต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไมเขารู้สึกนับถือเฉินเฟิงขึ้นมา
สิ่งที่ทำให้อาเธอร์นับถือคือท่าทีที่เฉินเฟิงมีต่อเพื่อน เขาเป็นคนให้ความสำคัญกับความรักและความสัมพันธ์ คนแบบนี้ไปที่ไหนก็มีแต่คนยอมเป็นเพื่อนกับเขา เพราะเธอไม่ต้องกังวลว่าอีกฝ่ายจะแทงข้างหลังเธอ ตรงกันข้ามถ้าเธอเจอปัญหา เฉินเฟิงก็พร้อมจะช่วยเธออย่างเต็มที่ด้วย
วิลเลียมใส่หน้ากากเลยมองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา เขาหรี่ตามองเฉินเฟิงที่ยืนอยู่บนเวทีด้วยสายตาครุ่นคิด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เดิมทีตอนการแข่งขันดำเนินไปได้ครึ่งทาง จั่วจู้ใช้ยาวิวัฒนายีน และยังใช้ท่าไม้ตายแบ่งคลื่น ขนาดวิลเลียมยังคิดว่าเฉินเฟิงต้องตายแน่ ตอนนั้นเขาค่อนข้างผิดหวังและเสียใจเล็กน้อย
ผิดหวังเพราะฝีมือของเฉินเฟิงดันแพ้จั่วจู้ซะงั้น ที่เสียใจเพราะเขาไม่ได้ฆ่าเฉินเฟิงกับมือ
พอถึงช่วงท้ายของการแข่ง เฉินเฟิงกลับพลิกชนะได้ ทำจั่วจู้พ่ายแพ้ไป ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินเฟิงไม่คิดฆ่าเขา จั่วจู้ป่านนี้ตาย
