ม่อาจว่าอะไรได้ เพราะเขาเป็นฝ่ายทำผิดก่อน
เป็นดังที่ซีติงคาดการณ์ไว้ กงปุ่นเหย่อู่ไม่ได้ลงมือ ทว่าเมื่ออีกฝ่ายเดินถึงข้างตัวเฉินเฟิงก็ชะงักฝีเท้าก่อนเอ่ยเสียงโหดเหี้ยม “ไอ้เด็กเปรต แกรอตายได้เลย!”
เมื่อเผชิญหน้ากับการข่มขู่ของกงปุ่นเหย่อู่ เฉินเฟิงไม่มีท่าทีเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เขายังคงแค่นยิ้มพลางเอ่ย “ประโยคนี้ผมได้ยินมาสองครั้งแล้ว ครั้งแรกคือบทที่ผมไปล้างบางที่ญี่ปุ่น ตอนนั้นมีจอมยุทธ์มากมายเตรียมล้อมจับผม แล้วสุดท้ายเป็นยังไงล่ะ? วันนี้ทายาทของคุณก็ถูกผมจัดการจนตกอยู่ในสภาพนี้!”
ได้ยินคำพูดเย้ยหยันจากเฉินเฟิง ฉับพลันกงปุ่นเหย่อู่ก็ถลึงตา แววตามีความอาฆาตแค้นปรากฏอีกครั้ง ทว่าไม่ได้พูดอะไรอีก
“สมกับที่เป็นเฉินเฟิง เฉินเฟิงแห่งประเทศหวา!”
ขณะที่กงปุ่นเหย่อู่ ถูกยั่วโมโหจนแทบกระอัก เหล่าผู้ชมก็ระเบิดอีกครั้ง ตอนนี้แต่ละคนล้วนยืดคอตะโกน พวกเขามีท่าทีครึกครื้นเป็นอย่างมาก พวกเขาเคารพเฉินเฟิง ขณะเดียวกันก็ดีใจกับเฉินเฟิง
เสียงเชียร์ของเหล่าผู้ชมดังกึกก้องจนทำให้กงปุ่นเหย่อู่หน้าเจื่อน ตอนนี้แทบจะอยากบินหนีไปจากตรงนี้ ทว่าขณะที่เขากำลังจะจากไป จั่วจู้ที่อยู่ในอ้อมแขนก็ขยับตัวเสียก่อน
เสียงของเหล่าผู้ชมสามารถปลุกจั่วจู้ให้ตื่นจากการสลบไสลได้
จั่วจู้เงยหน้ามองฟ้า แสงอาทิตย์แยงตาพอสมควร และเขาก็เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันของเฉินเฟิง รอยยิ้มนั่นราวกับเป็นมีดแหลมคมคอยทิ่มแทงเลือดเนื้อของเขา
“หึ
