ขยะอย่างแกคือความอัปยศของวงการศิลปะการต่อสู้ประเทศหวา น่าขายหน้าสิ้นดี!”
“แกยังมีหน้าอยู่ต่อไปได้ยังไง? ถ้าฉันเป็นแก ฉันคงปลิดชีวิตตัวเองคาสนามแล้ว!”
“โอ้โห วันนี้สวะอย่างแกมาได้ยังไง หรือแกอยากปลิดชีวิตตัวเองต่อหน้าฉันสินะ?”
“ไอ้สารเลว รอฉันฆ่าเฉินเฟิงก่อน ฉันจะกลับมาคิดบัญชีกับแกทีหลัง!”
คำพูดทั้งหมดนี้คือคำพูดของจั่วจู้ที่เอ่ยเยาะเย้ยเทียนอิงในวันที่เทียนอิงมาถึงสนามแข่งขัน ตอนนี้คำพูดเหล่านั้นเป็นดั่งคำสาปที่วนเวียนอยู่ในใจจั่วจู้ เพียงแต่ว่าคำสาปนี้เป็นคำสาปปีศาจที่ทำให้เขาแทบจะอยากมุดหนีหายไปจากตรงนี้
“เห้ ไอ้ญี่ปุ่นยังจำคำพูดเมื่อวานของฉันได้ไหม? หากเฉินเฟิงไม่สามารถจัดการแกให้อยู่ในสภาพอย่างสุนัขได้ เช่นนั้นฉันจะปลิดชีพตัวเองต่อหน้าทุกคน!”
ขณะนั้นเอง ฉับพลันเทียนอิงก็เอ่ยปากขึ้น “ฉันต้องขอบคุณเฉินเฟิงที่ไว้ชีวิตสุนัขอย่างแกไว้ให้ฉัน สักวันฉันจะต้องตัดหัวแกให้ได้เพื่อลบล้างความอัปยศของฉัน!”
“แก……”
หลังจากจั่วจู้ได้ยินคำพูดของเทียนอิงก็โมโหมาก และยิ่งกว่าความโมโหคือความอัปยศอดสู ศักดิ์ศรีเสี้ยวสุดท้ายก็ไม่เหลือแล้ว ตอนนี้เขาอัดอั้นตันใจเป็นอย่างมากและกำลังจะเอ่ยปากขึ้น ทว่าคนเป็นอาจารย์อย่างกงปุ่นเหย่อู่ไม่ปล่อยให้เขาได้มีโอกาส โดยการอุ้มเขาเดินออกจากสนามแข่งขันทันที
กงปุ่นเหย่อู่รู้ดีว่าเรื่องดำเนินมาจนถึงตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว กลับกันเป็นการเพิ่มความอัปยศให้มากก
