้นฐานของการฝึกฝนการต่อสู้
เพราะหากคุณหลบไม่เป็น เช่นนั้นคนที่ตายเร็วที่สุดก็คือคุณ มีเพียงการหลบการโจมตีของอีกฝ่ายให้ได้เท่านั้น คุณถึงจะสามารถโจมตีคู่ต่อสู้กลับได้
สำหรับจอมยุทธ์ที่ความสามารถแข็งแกร่งมากแล้วต้องประชันกับจอมยุทธ์ที่อ่อนชั้นกว่านั้นต้องอาศัยพลังในการเอาชนะอย่างแน่นอน
ทว่าหากความสามารถของทั้งสองฝ่ายไม่ห่างชั้นกันมาก เช่นนั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดคือทักษะหรือทักษะการต่อสู้นั่นเอง ซึ่งการหลบหลีกก็เป็นหนึ่งในนั้น นี่ไม่ถือเป็นการเล่นทีเผลอ หากคุณเก่งจริงก็แค่โจมตีอีกฝ่ายให้ได้ก็จบแล้ว จะต้องหาข้ออ้างทำไม
จั่วจู้ในตอนนี้ไฟโทสะกำลังลุกโชน พูดเพ้อเจ้อไร้สาระ เขาเลอะเทอะทว่าผู้ชมยังมีสติ
“ไอ้หยา คิดไม่ถึงเลยว่าจั่วจู้จะใจแคบได้ขนาดนี้ หน้าไม่อายจริงๆ!”
“ใช่ เดิมทีคิดว่าเขาเป็นชายชาตินักรบ แต่แพ้การแข่งขันแล้วกลับไม่ยอมรับ ช่างน่าดูถูกจริง!”
“จั่วจู้พูดอยู่ปาวๆว่าเฉินเฟิงขี้ขลาด เป็นความอัปยศของวงการศิลปะการต่อสู้ประเทศหวา เท่าที่เห็นในตอนนี้จั่วจู้ต่างหากคือคนที่ทำให้วงการศิลปะการต่อสู้ของประเทศญี่ปุ่นต้องขายหน้า”
เหล่าผู้ชมต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ ซึ่งล้วนเป็นการเย้ยหยันจั่วจู้ที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ เสียงเยาะเย้ยเหล่านั้นลอยเข้าหูของจั่วจู้ทำให้เขาต้องกลืนคำพูดที่กำลังจะพูดลงไป เขารู้ถึงหลักการที่ว่าผู้ชนะถูกเสมอ คำพูดของผู้แพ้มักจะไม่มีน้ำหนัก ไม่มีคนเห็นค่าและไม่มีคนฟัง
“เห้
