ไม่ได้
“เล่นทีเผลออย่างนั้นหรือ?”
เฉินเฟิงแค่นยิ้มพลางเอ่ย เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ฆ่าอีกฝ่าย เช่นนั้นเขาก็จะทำลายศักดิ์ศรีและความยโสของอีกฝ่ายให้สิ้นซาก เพื่อให้เป็นบาดแผลในใจไปตลอดกาล
ไหนๆอีกฝ่ายก็ไม่อยากยอมรับ เช่นนั้นก็ทำให้อีกฝ่ายยอมรับอย่างสิ้นเชิง
“แก……แกไม่กล้ามาสู้กับฉันตัวต่อตัว เอา……เอาแต่หลบอย่างเดียว แก……แกถือเป็นตัวอะไร!” จั่วจู้โมโหจนเสียงสั่นไปหมด
“ฮ่าฮ่าฮ่า คิดไม่ถึงว่าจั่วจู้ที่เป็นถึงอัจฉริยะด้านการต่อสู้ที่หาตัวจับยากของญี่ปุ่น ตอนแพ้การแข่งขันจะสามารถหาข้ออ้างมาปลอบใจตัวเองแบบนี้!”
น้ำเสียงของเฉินเฟิงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ก่อนเอ่ยต่อ “ถ้าแกยังไม่ยอมรับความจริง เราก็มาคุยกันหน่อย ข้อหนึ่งบทที่เพิ่งเริ่มการแข่งขันฉันก็สู้กับนายอย่างเต็มที่ และก่อนจบการแข่งขันเราก็ประชันฝีมือกันแล้ว นี่ยังไม่เรียกว่าสู้กันตัวต่อตัวอีกหรือ?”
ข้อสอง ความสามารถคือสิ่งที่สำคัญสำหรับการแข่งขัน แต่ทักษะการหลบหลีกก็เป็นส่วนหนึ่งของศิลปะการต่อสู้ ใครเป็นคนบอกหรือว่าต่อสู้ต้องรุกเท่านั้นหลบไม่ได้?
ข้อสาม หากไม่ใช่เพราะนายฉีดยาพันธุกรรมเพื่อเพิ่มพลังการต่อสู้ ในช่วงแรกนายไม่สามารถตีเสมอฉันได้ด้วยซ้ำ!
ความจริงแล้วเฉินเฟิงพูดถูก การแข่งขันนั้นอันตรายเป็นอย่างมาก อีกทั้งไม่ว่ากระบวนท่าไหนในศิลปะการต่อสู้ล้วนมีทักษะการหลบหลีกทั้งนั้น น้อยมากที่จะมีท่าที่ต้องรุกอย่างเดียว เพราะว่าการหลบหลีกคือพื
