บทที่ 102 สับเปลี่ยนแทนที่
สำหรับจ้าวซวี่เหอ ลวี่หยางยังคงรู้สึกวางใจได้อยู่
“ศิษย์พี่จ้าวมีบุญกุศลสามชาติ โชควาสนาแรงกล้า แต่ก่อนแม้ไร้การช่วยเหลือจากข้า ก็เคยพยายามบุกฝ่าวางรากฐานมาแล้วหนึ่งครา ครานี้เมื่อมีข้าหนุนเสริม โอกาสย่อมสูงยิ่งกว่าเดิม”
ก็เป็นเพียงปัญหาเรื่องเวลาเท่านั้น
ลวี่หยางละสายตากลับ หันร่างกลับเข้าสู่ถ้ำพำนัก จากนั้นก็เรียกเทพพิทักษ์ซู่หนี่ว์ออกมา อาศัยฐานะขั้นวางรากฐานเริ่มต้นฝึกใหม่ทั้งเคล็ดแปรร่างถอดซากใต้เงาจันทราและเคล็ดไหมสวรรค์เห็นตนตัดภวังค์
เป็นเช่นนี้ เวลาก็ล่วงเข้าสู่สิบวันให้หลัง ในคืนเดือนมืดลมแรง
“ศิษย์น้องลวี่ อยู่หรือไม่?”
หลิวซิ่นก็มาถึงหน้าประตูถ้ำแล้ว
ลวี่หยางขานรับ เปิดถ้ำออกมา เผยรอยยิ้มกว้างใส่หลิวซิ่น “มาแล้วรึ ศิษย์พี่ ข้ารอท่านอยู่นานนัก เหนื่อยยากจริงที่ต้องลำบากมาส่งถึงที่ยามดึกดื่นเช่นนี้”
หลิวซิ่นชะงักไปเล็กน้อย “ส่งอะไรหรือ?”
เพราะในชาติก่อนเขาทำเช่นนี้มาแล้ว ลวี่หยางจึงลงมือได้คล่องแคล่วเป็นอย่างยิ่ง ยังไม่ทันให้หลิวซิ่นพูดจบ เขาก็ยื่นมือหนึ่งออกมา แผ่ปราณแท้จริงกลายเป็นฝ่ามือใหญ่คว้าครอบ
เดิมทีหลิวซิ่นเต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจ กำลังจะกลืนกินศิษย์ใหม่ผู้นี้เพื่อใช้เป็นบันไดก้าวสู่ขั้นปลายแห่งการรวมปราณ ทว่ายังไม่ทันได้ทันตั้งตัว ร่างก็ถูกฝ่ามือปราณของลวี่หยางบีบจนกลายเป็นเถ้าธุลีในชั่วพริบตา เหลือทิ้งไว้เพียงหนึ่งธงหมื่นวิญญาณตกกระแท
