กพื้นดังครืน
เมื่อเห็นภาพนี้ ลวี่หยางก็อดรู้สึกทอดถอนใจไม่ได้
มาถึงวันนี้ ศิษย์พี่หลิวผู้เคยทำให้เขาแค้นใจแต่ก็ไร้อำนาจตอบโต้ ได้กลายมาเป็นแหล่งจัดหาเสบียงที่มั่นคงแทบทุกชาติของเขาไปแล้ว
เพราะยันต์เทวะเอกะปราณบรรพสวรรค์นั้นมีประโยชน์เหลือคณานับ
“พูดถึงเรื่องการปิดบังเหตุและผล ข้าเกือบลืมเจ้าเฒ่าแห่งตระกูลอวิ๋นเสียแล้ว…ในมือของระดับวางรากฐานผู้นั้นผู้ที่ไปเกิดใหม่ดูเหมือนจะมีของวิเศษกลไกสวรรค์ที่ร้ายกาจกว่าอยู่อีกชิ้นหนึ่ง!”
ชาติปางก่อนตนจากไปก่อนกำหนด จึงยังไม่ทันได้เห็น
แต่ชาตินี้มิใช่ดังเดิม ลวี่หยางหมายมั่นจักเดินซ้ำรอยหนทางฝึกบำเพ็ญครั้งกระโน้น และภายในนิกายศักดิ์สิทธิ์จักต้องสร้างภาพศิษย์ผู้สุจริตปราศจากมลทินให้แนบเนียนที่สุด
“การที่เจ้าเฒ่าอวิ๋นย่างกรายเข้าสู่แดนลับหลอมวิชา เกินกว่าจักมุ่งเป้ามาที่ข้าเพียงผู้เดียวแน่ สิ่งที่เขาหมายตาย่อมคือแดนลับนั้นเอง…และสมบัติทำนายฟ้าดินในมือเขา ถึงขั้นปกปิดได้แม้ต่อหน้าเจินจวินขั้นโอสถทองคำ! หากข้าล่วงหน้าไปดักซุ่ม ย่อมมีสิทธิชิงมาไว้ในครอบครอง สำหรับหนทางบำเพ็ญภายหน้า นับว่าประโยชน์ใหญ่หลวงนัก!”
ยิ่งไปกว่านั้น เขามิอาจลืมได้
ครั้งกระโน้นเจ้าเฒ่าอวิ๋นเคยลอบวางแผนทำร้ายเขา หากมิใช่เพราะตนมีวิชาเหนือกว่า เกรงว่าไม่เพียงแค่ความเพียรสูญสิ้นเปล่าประโยชน์ แม้กระทั่งชีวิตก็คงต้องจบสิ้นอยู่ในนั้น
หนี้เลือดย่อมต้องชำระ มิอาจปล่อยผ่าน! แค้นนี้หากไม
