ล้วก็หัวเราะเสียงดัง จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างเยาะเย้ยว่า “เชอะ ลิงประเทศหวา มาสิ ผมรอคุณอยู่ ผมจะไม่ให้คุณตายอย่างรวดเร็ว ผมจะค่อยๆทรมานคุณ ให้คุณตายทั้งเป็น” รอนโบกมือพูดขึ้น สะบัดเลือดเนื้อบนแขนเสื้อทิ้งไป แล้วก็ไม่เห็นเฉินเฟิงอยู่ในสายตา
“เห้อๆ ใช่ไหม?”
เห็นท่าทีอวดดีของรอน บวกกับภาพที่เฟร์ตีตโตตายอย่างอนาถบนเวที ความโกรธของเฉินเฟิงพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด อยากที่จะทุบกระดูกรอนให้แตกสลาย แล้วเฉินเฟิงก็เดินออกไปจากเขตผู้ชม กระโดดตรงไปยังบนเวทีการแข่งขัน
“ทำไมหรือ? เขาจะทำอะไร?”
ทุกคนต่างก็อึ้ง ไม่รู้ว่าเฉินเฟิงกำลังจะทำอะไร
อย่าว่าแต่คนอื่น แม้แต่รอนก็อึ้ง จากนั้นก็หัวเราะเยาะพูดขึ้นว่า “ลิงประเทศหวา ทำไม? ใจร้อน อยากหาที่ตายขนาดนี้เลยหรือ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้งั้นผมก็จะทำให้คุณสมหวัง”
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจเขา แต่ขยับกายไปประชิดรอนอย่างรวดเร็ว
“หยุดนะ เฉินเฟิงประเทศหวา”
กรรมการตัดสินวัยกลางคนเห็นภาพนี้แล้ว ก็ขมวดคิ้วตะโกนพูดขึ้น
“ขออภัย คุณกรรมการผู้ตัดสิน เมื่อกี้ผมวู่วามไปแล้ว”
เฉินเฟิงหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน หันข้างยกมือขออภัยกรรมการด้านข้าง จากนั้นไม่รอให้กรรมการตอบ ก็หันไปพูดกับรอนว่า “คนอย่างคุณ รังแกนักสู้คนที่มีแดนต่ำกว่าคน ถือว่ามีความสามารถตรงไหน คุณกล้าประลองด้วยชีวิตกับผมไหม?”
“อะไรนะ?”
เสียงของเฉินเฟิงดังก้องไปทั่วทิศ ทุกคนต่างก็ได้ยินประโยคนี้ การกระทำเช่นนี้ของเฉินเฟิง ทุกคนต่างก
