จารณ์เสียงเบา
“เฉินเฟิง นายยอมแพ้ตอนนี้ยังทัน หากฉันได้อยู่กลุ่มที่สิบหกกับนาย เช่นนั้นนายก็ไม่ต้องแข่งต่อแล้วล่ะ อืม จะพูดให้ถูกก็คือชีวิตของนายคงต้องสังเวยไว้ที่นี่ และผู้ชมก็จะกลายเป็นคนกลุ่มสุดท้ายที่ส่งนายสู่สุคติ!”
ในขณะที่ผู้เข้าแข่งขันที่อยู่ด้านล่างกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ เมื่อรอน ชาย์เฟร์เอ่ยคำพูดอาฆาตมาดร้ายออกมา ทุกคนต่างก็เงียบเสียงกันหมด
“ใช่หรือ? คนก่อนหน้าที่พูดกับฉันแบบนี้ตอนนี้ไม่มีชีวิตอยู่แล้วล่ะ ส่วนหัวของนายก็ฝากไว้ที่นายก่อนก็แล้วกัน!”
เฉินเฟิงไม่ได้โมโหกับคำพูดของอีกฝ่าย ทว่าเขากลับตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ
ถึงแม้เสียงของเฉินเฟิงจะไม่ดังทว่าทุกคนในที่นี้ล้วนได้ยิน จุดประสงค์ของเฉินเฟิงในครั้งนี้ไม่ใช่ตำแหน่งแชมป์แต่คือการฆ่าคน ไม่รู้ว่าทำไมความคิดแบบนี้ถึงปรากฏอยู่ในใจของทุกคนโดยไม่รู้ตัว
เฉินเฟิงเอ่ยจบเสียงวิจารณ์จากรอบด้านก็หยุดลงจนบรรยากาศเงียบกริบในพริบตา
วินาทีนี้ผู้เข้าแข่งขันทุกคนล้วนจับจ้องไปที่เฉินเฟิง
แสงอาทิตย์อาบไล้ใบหน้าของเฉินเฟิงทำให้เกิดความรู้สึกที่แปลกไป สีหน้าไร้อารมณ์ของเขาไม่มีคลื่นอารมณ์เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าคำพูดเมื่อสักครู่เล็กน้อยจนไม่จำเป็นต้องสนใจ
คนที่ดูเหมือนจะธรรมดาคนนี้ คำพูดที่เปล่งออกมากลับสั่นไหวจิตใจของทุกคนได้
เพราะเฉินเฟิงพูดถูกและมันคือความจริง เรียกได้ว่าตั้งแต่เฉินเฟิงฝึกฝนการต่อสู้ ต้องพบเจอกับอันตรายมามากมาย แต่เขาก็ผ่
