งกฤษ แม้กระทั่งตระกูลราชวงศ์อังกฤษยังต้องให้เกียรติพวกเขา! ”
“อ่อ? แบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะ! ”
เฉินเฟิงพยักหน้า สีหน้าเคล้าด้วยรอยยิ้ม ทว่ากลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวหรือตกตะลึงหลังจากที่รู้ฐานะของฝ่ายตรงข้ามเลย
เซียวเอินเห็นสีหน้าของเฉินเฟิง ทว่าเขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ เขาก่อให้เกิดการปิดล้อมโดยอำนาจของประเทศหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นคือถูกหลาย ๆ ประเทศเฝ้าระวังมากขึ้น ครอบครัวโรโปรีนี้ ในสายตาคนอื่นอาจจะมีมีอำนาจที่แข็งแกร่ง และยิ่งใหญ่ ทว่าในสายตาของเฉินเฟิง กลับเล็กมาก
“คุณเซียวเอิน ไม่งั้นคุณยุ่งเกินเถอะ ผมเข้าไปเอง! ”
เห็นเซียวเอินไม่พูดอะไรอีก เฉินเฟิงจึงเอ่ยถาม
“นี่คือ ถ้าคุณเฉินไม่ถือสา ให้ผมเข้าไปกับท่านเถอะ! ”
เซียวเอินทำสีหน้าที่เผยยิ้มออกมา เขากลัวว่าเฉินเฟิงและข่ายซ่าอยากจะเกิดปัญหาอะไร ตัวเองก็หวาดผวาและตกใจมาก จึงต้องติดตามอยู่ตลอดเวลา ไม่งั้นถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ตัวเองจะตอบสนองยังไง
“ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ต้องขอบคุณท่านมากๆ แล้ว! ” เฉินเฟิงคลี่ยิ้มพูดขึ้น
เซียวเอินได้ยินจึงหัวเราะเสียงดัง มือข้างหนึ่งยกขึ้น เพื่อเชิญเฉินเฟิงเดินไปข้างหน้าก่อน
“มีความหมาย นึกไม่ถึงว่าลิงผิวเหลืองกลับกล้าตามมาด้วย! ”
“โธ่ เป็นแบบนี้จริงๆ ดูๆ แล้วคนๆ นี้หน้าด้านจริงๆ ถึงเวลาถ้าถูกโยนออกจากงานเลี้ยง ก็คงจะสนุกน่าดู! ”
ตรงหน้ามีแขกที่เดินประกบข่ายซ่า พอเห็นเฉินเฟิงและเซียวเอิน ก็วิพากษ์วิจารณ์ขึ้นเป็นกา
