บทที่ 99 ชาติภพหน้า ข้าจะสังหารเจ้าอย่างแน่นอน
“ยอมจำนนกับมารดาเจ้าสิ!”
คำยังไม่ทันจบ ลวี่หยางก็พุ่งมายังศูนย์กลางเขาหัวกะโหลก แววตาแข็งกร้าวเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ยกมือกระชากลงไปยังเส้นชีพจรปฐพีเบื้องล่าง
ครืนนน!
ทันใดนั้นแผ่นดินสะท้านสวรรค์สะเทือน พลังหยินเข้มข้นจนถึงขีดสุดพลันพวยพุ่งออกจากเส้นชีพจรปฐพีใต้ภูผา กลายเป็นมหานทีขุ่นมัวไร้ขอบเขตทอดพาดบนฟากฟ้า
ปราณสังหารซากสวรรค์!
กลิ่นอายอันร้ายกาจที่ซ่อนลึกอยู่ในเส้นชีพจรปฐพีของเขาหัวกะโหลก ถูกลวี่หยางกระชากขึ้นมาอย่างดื้อดึง ทำให้ทั้งภูผาและผืนดินโดยรอบสะเทือนเลื่อนลั่นทันที!
ต่อจากนั้น มหานทีขุ่นมัวก็ร่วงหล่นจากฟ้า ท่วมกลืนลวี่หยางทั้งร่าง ประกายไฟของมังกรเพลิงโชติช่วงบนร่างของเขาเดิมพลันดับมอดลงในทันที เห็นดังนั้นอรหันต์ฝูหลงถึงกับเลิกคิ้ว สายตาเผยความประหลาดใจ “ปราณสังหารซากสวรรค์? ในที่นี้ยังมีสิ่งเช่นนี้อยู่อีกหรือ?”
ปราณสังหารซากสวรรค์แท้จริงแล้วถือกำเนิดจากการผสานของไม้หยางและดินหยิน
เพลิงของมันร้อนแรงสุดขั้ว แต่รากฐานกลับเป็นพลังไม้ อาศัยดินเร่งเร้า ฉะนั้นจึงมิหวั่นวิชาใดที่เน้นปราบเพลิง หากคิดหาทางจัดการ ย่อมต้องหักล้างจากพลังดินและไม้เท่านั้น
“ปราณสังหารซากสวรรค์ตำแหน่งพิภพลี้ลับสังกัดดินไห่ ก็เป็นดินหยินเช่นกัน!”
“ดินหยินคือความอ่อน ดินอ่อนนั้นสามารถก่อเกิดไม้ มิใช่สิ่งที่ไม้จักหักล้างได้ จึงไม่กังวลว่าไม้จะเฟื่องฟู อีกทั
