บทที่ 98คัมภีร์รากฐานแห่งการตรัสรู้สัมมาสัมโพธิญาณมหายาน
เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรพุทธแห่งเจียงซี เดินตามวิถีสุขล้ำดับสูญทว่ากลับสามารถตั้งมั่นอยู่ในดินแดนหนึ่ง มิถูกกดขี่จนต้องระเหเร่ร่อนออกไปนอกผืนแผ่นดิน ก็เพียงพอเป็นหลักฐานแล้วว่าสายธารแห่งมรรคผลนี้ทรงอำนาจเพียงใด
ทว่าแตกต่างจากนิกายกระบี่และนิกายศักดิ์สิทธิ์ซึ่งมีวิชาเทพมากมายหลายแขนง
ผู้บำเพ็ญเพียรพุทธแห่งเจียงซี กลับไม่แบ่งแยกระหว่างวิชาบำเพ็ญและวิชาเทพ จึงมิได้บำเพ็ญสิ่งอื่นใด นอกจากพระสูตรเพียงหนึ่งเล่ม ซึ่งวิชาและศรัทธาทั้งมวลล้วนถูกสกัดมาจากคัมภีร์นั้น
พระสูตรนั้นมีนามว่าคัมภีร์รากฐานแห่งการตรัสรู้สัมมาสัมโพธิญาณมหายาน
ว่ากันว่าพระสูตรนี้คือคำสอนซึ่งพระผู้เป็นเจ้าแห่งวิถีสุขล้ำดับสูญทรงประทานไว้ แก่นแท้คือการชี้นำสรรพสัตว์ไปสู่ความดีงาม เมื่อถึงคราวดับสูญจึงได้เข้าสู่พระนิพพาน เพื่อแสวงหาซึ่งตัวตนอันแท้จริง
เพียงแต่ตัวตนแท้จริงที่ว่ามิใช่ของผู้บำเพ็ญพุทธนั้นเอง
หากแต่เป็น “ตัวตน” ของพระผู้เป็นเจ้าองค์นั้นต่างหาก
เมื่อวิถีสุขล้ำดับสูญบำเพ็ญถึงที่สุดย่อมดับสูญตนเอง บรรลุความแจ่มแจ้งแห่งสัจจะว่า“เราคือพระศาสดา พระศาสดาก็คือเรา”จากนั้นจักไม่ต่างกับพระศาสดาอีกต่อไป
คัมภีร์เรียกสิ่งนี้ว่า “การตรัสรู้เป็นพุทธะ” หรือ “สัมมาสัมโพธิ”
เพราะพระศาสดาคือพุทธะ ดังนั้นเมื่อข้าบรรลุเป็นพระศาสดา ก็ย่อมเสมือนข้าบรรลุเป็นพุทธะ
สรรพสัตว์ก็เช่นเดีย
