“อมิตาภพุทธ”
ภายใต้การจับจ้องของลวี่หยาง เด็กหนุ่มริมฝีปากแดงฟันขาวเผยรอยยิ้มเล็กน้อย จากนั้นประสานมือทั้งสองเข้าหากัน ดวงตาส่องประกายทอง จ้องตรงไปยังลวี่หยาง
“อุบาสกผู้มีพรสวรรค์เลิศล้ำ ช่างทำให้อาตมาผู้ต่ำต้อยนี้ยินดีนัก”
“…ผู้บำเพ็ญสายพุทธรึ”
ลวี่หยางเลิกคิ้ว เขาเคยได้ยินเฉินซิ่นอันกล่าวไว้ว่า เจียงหนานและเจียงเป่ยนั้นไม่มีผู้บำเพ็ญพุทธ หากมีอยู่ก็เป็นเพียงผู้บำเพ็ญอิสระเช่นหมิงฉานก่อนหน้านี้
แท้จริงแล้วผู้บำเพ็ญพุทธที่แท้ ล้วนอยู่ที่เจียงซี
ที่บำเพ็ญเพียรก็มิใช่ “วิถีหลอมร่างทะยานสวรรค์” แต่เป็น “วิถีสุขล้ำดับสูญ” ว่ากันว่ายังมีความอัศจรรย์อีกนานัปการ แตกต่างจากเจียงหนานและเจียงเป่ยโดยสิ้นเชิง
โดยเฉพาะเบื้องหน้าคือพันหลงเจินเหริน ผู้มีฐานะพอกับจ้าวยอดเขาปะสานฟ้า ทว่าหาได้ถูกปราณกระบี่โอสถทองคำฟันกราดจนบอบช้ำดังเช่นอีกฝ่ายไม่ ร่างกายและวิญญาณครบถ้วน กำลังอยู่ในช่วงรุ่งเรือง พลังปราณครอบคลุมทั่วทั้งจักรวาล กว้างใหญ่ไพศาลดุจสวรรค์ เพียงเท่านี้ก็ทำให้ลวี่หยางเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าถึงได้คับแค้นนัก
“อาตมามีนามว่าอรหันต์ฝูหลง”
เด็กหนุ่มเปล่งเสียงเบาๆ กล่าวอย่างราบเรียบว่า “พันหลงได้ดับสิ้นแล้ว เกิดใหม่ในแดนสุขาวดี อดีตทั้งปวงไม่ข้องเกี่ยวกับอาตมาอีกต่อไป เหลือเพียงฝูหลงเท่านั้น”
ลวี่หยางยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม “เช่นนั้นแล้ว ท่านผู้อาวุโสฝูหลง เหตุใดจึงมาหาข้าในยามนี้?”
ข
