บทที่ 96 ทะลวงสู่ระดับวางรากฐานอีกครั้ง พันหลงปรากฏกาย
กาลเวลาล่วงผ่านฉับไว เพียงพริบตาก็ครบสามเดือน
วันนั้น ลวี่หยางนั่งขัดสมาธิบนยอดเขาหัวกะโหลก จู่ๆ พลันลืมตา ใบหน้าเปื้อนรอยยินดี เพราะร่างกายของเขาสำเร็จการแปรเปลี่ยนเป็นซียนถอดซากแล้ว!
ชั่วพริบตา ลวี่หยางหายวับไปจากที่เดิม
ภายในธงหมื่นวิญญาณ
ท่ามกลางความเวิ้งว้างว่างเปล่า มีพระราชวังใหญ่โตที่สร้างจากเนื้อหนังบิดเบี้ยวปรากฏขึ้น เส้นเลือดหนาแน่นราวรากไม้พันเกี่ยวรอบวังโดยรอบ
เส้นเลือดเหล่านี้ล้วนแผ่ขยายออกมาจากส่วนลึกที่สุดของพระราชวัง หากเดินตามเส้นเหล่านั้นเข้าไปด้านใน จะเห็นว่าทั้งเสาและกำแพงล้วนหล่อหลอมจากโครงกระดูกซีดขาว อีกทั้งยังถักทอด้วยเส้นเลือดที่กระดุกกระดิกดั่งสิ่งมีชีวิต
น่าสะพรึง น่าพิศวง น่าขนลุก
นี่เองคือรูปร่างร่างกายของเขาหลังเซียนถอดซากสำเร็จ ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นมนุษย์อีก ทุกลมหายใจล้วนเปลี่ยนผันเป็นรูปร่างนับพันหมื่น อธิบายมิได้ ประหนึ่งร่างแทนแห่งความอลวน
“ไม่นึกเลยว่าเซียนถอดซากยังมีด่านสุดท้ายอีก!”
ลวี่หยางเผยสีหน้าประหลาดใจ ที่แท้การแปรเปลี่ยนของร่างกายหาใช่จุดสิ้นสุดไม่ ผู้บำเพ็ญต้องควบคุมร่างที่บ้าคลั่งกลับมาได้ จึงจะถือว่าครอบครองสำเร็จอย่างแท้จริง!
หากไม่สามารถควบคุมได้ ก็จะกลายเป็นอสุรกายเนื้อหนังที่มีฐานะของตนเอง
ทว่าผู้บำเพ็ญทั่วไป หากเดินมาถึงขั้นนี้ จิตก็เลือนลาง ครึ่งหลับครึ่งตื่น อยู่ระหว่างควา
