หือดแห้งลง เพราะฝ่ายหนึ่งมีพลังวิชาของเจินเหรินวางรากฐานหนุนเสริม ขณะที่อีกฝ่ายกลับเป็นเพียงสายน้ำไร้รากกำเนิด
“อุบาสกยังคิดจะดิ้นรนอีกหรือ?”
เพราะการปรากฏตัวของปราณสังหารซากสวรรค์ทำให้น้ำเสียงของอรหันต์ฝูหลงเริ่มแข็งกร้าว เห็นชัดว่าเริ่มหมดความอดทน ไม่ต้องการมัวเสียเวลากับลวี่หยางอีกต่อไป
ตูม!!!
สิ่งที่ตอบกลับเขาคือเสียงดังกัมปนาทสะเทือนฟ้า พริบตานั้นเองตำหนักเหยียนโม่ทั้งหลังถูกลวี่หยางยกขึ้นแล้วเหวี่ยงมาใส่ราวกับค้อนหนักฟาดใส่กลางกระหม่อม
“ก็แค่กลอุบายชั้นต่ำเหล่านี้อีกแล้วหรือ…”
อรหันต์ฝูหลงส่ายหน้า ใช้กลอุบายเดิมอีกครั้ง กางแสงวิเศษคุ้มกายขึ้นจากเหนือศีรษะ ราวกับฉัตรดอกบัววิเศษ ทำให้เขาดูศักดิ์สิทธิ์ยิ่งขึ้น
ทว่าเพียงพริบตาถัดมา สีหน้าของอรหันต์ฝูหลงก็แปรเปลี่ยนไปทันใด
“ระเบิด!”
ไม่รอให้เขาทันได้ขยับมือ ลวี่หยางก็ประสานมือทำมุทราแล้ว เคล็ดลับกระตุ้นทำงานในบัดดลตำหนักเหยียนโม่ที่ยิ่งใหญ่ราวภูผาก็พลันแหลกสลาย เสมือนประกายไฟเล็กน้อยที่ไปจุดชนวนดินระเบิด
และดินระเบิดนั้นก็คือปราณสังหารซากสวรรค์!
ครืนนนน!
ทันใดนั้นเอง เมื่อสายน้ำมัวหมองถูกการแยกสลายของตำหนักเหยียนโม่จุดระเบิดขึ้นเหนือเวหา ทั้งเขาหัวกะโหลกก็พลันเต็มไปด้วยหมู่เมฆมืดทะมึนงดงาม แลบแสงอสนีสายฟ้าวูบวาบสะท้อนทั่วหล้า
“แย่แล้ว!”
ยามเห็นฉากนั้น อรหันต์ฝูหลงก็ไม่เหลือความเยือกเย็นดังเมื่อครู่ ใบหน้าซีดเคร่งเครียดถึงขีดสุด ต่
