เคเท่าไหร่ แต่ไม่จำเป็นต้องบอกกับแอนนี่
“เฟิง คือเรื่องมันเป็นแบบนี้！”
แอนนี่ลังเลอยู่พักหนึ่ง เฉินเฟิงฟังจากโทรศัพท์ก็รู้ว่าแอนนี่อ้ำอ้ำอึ้งอึ้ง
“เฟิง อีกไม่นานฉันจะฉลองวันเกิดแล้ว ฉันหวังว่านายจะมาฉลองวันเกิดกับฉัน！”
แอนนี่รวบรวมความกล้าแล้วพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา เธอคาดหวังเล็กน้อย และตื่นเต้นเล็กน้อย เธอกลัวเขาจะปฏิเสธ
“อื้ม！ได้ครับ ถ้าช่วงนี้ผมมีเวลา ผมจะไป คุณบอกวันเกิดของคุณมาสิครับ และสถานที่จัดงานวันเกิดมาให้ผม！”
เฉินเฟิงลังเลอยู่พักหนึ่งจากนั้นตอบตกลง
“อะไรนะ！เฟิง！นายตกลงแล้ว ฮ่าๆดีมาก?” ปลายสายมีเสียงร้องด้วยความดีใจของแอนนี่ดังขึ้น เธอดีใจเหมือนเด็กน้อย
“พรุ่งนี้ตอนสองทุ่ม จัดที่หอคอยลอนดอน！”
“ครับ รู้แล้วครับ ผมจะไปให้ได้ครับ！”
หลังจากเฉินเฟิงวางสาย เขาลังเลอยู่พักหนึ่งแล้วกดโทรหาอู่จื่อโจว
“สวัสดีครับ ผู้อาวุโสอู่ ผมคือเฉินเฟิง！”
หลังจากปลายสายรับสาย เฉินเฟิงไม่อ้อมค้อม พูดตรงประเด็นทันที
“อื้ม เฉินเฟิง สวัสดี！” ผู้อาวุโสอู่ตอบกลับ
อู่จื่อโจวรู้ดีว่าการที่เฉินเฟิงโทรมาต้องมีเรื่องแน่ ไม่อย่างนั้นจากที่เขารู้จักเฉินเฟิง เฉินเฟิงไม่มีเวลาว่างพอที่จะโทรมาคุยเรื่องเรื่อยเปื่อยกับตนได้
“ผู้อาวุโสอู่ ก่อนหน้านี้คุณบอกพวกศีลสามว่าจะรวมตัวกันที่ซีเหลียง ศีลสามบอกผมแล้ว แต่ผมมีธุระก็เลยอยากจะขอลากับผู้อาวุโสครับ！”
“ลา…..ลา?” อู่จื่อโจวไม่เข้าใจเล็กน้อย ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าข
