รรพ์ เดินออกมา
สิ่งที่เห็นในสายตาคือทุ่งหญ้ากว้างไม่สิ้นสุด ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก้าวเดินไป
บนทุ่งหญ้ามีบ้านไม้มากมาย มองจากที่ไกลสามารถเห็นคนมากมายเดินไปมา บางคนแต่งตัวไม่ต่างจากชายหนุ่ม
ชายหนุ่มเดินไปยังบ้านไม้บนทุ่งหญ้า มีคนเดินผ่านเป็นครั้งคราว เขายิ้มแล้วกล่าวทักทาย บุคลิกของเขาในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อกี้มาก
“ปาข่า เมื่อกี้หัวหน้าใหญ่บอกว่า ถ้านายกลับมาเมื่อไหร่ให้รีบไปหาเขา！”
ที่ไกลๆมีผู้ชายคนหนึ่ง มองเห็นปาข่า จึงร้องตะโกนขึ้น
ชายหนุ่มที่ชื่อปาข่าตอบรับ เดินไปยังตรงกลางของบ้านไม้
ตรงกลางมีบ้านไม้สร้างเอาไว้ บ้านหลังใหญ่มาก รอบๆมีกำแพงหินล้อมเอาไว้ แตกต่างจากบ้านที่อยู่รอบๆ ที่นี่คือบ้านของหัวหน้าเผ่า
ปาข่าเดินเข้าไปในห้อง เห็นเพียงด้านบนมีชายชราผมขาวคนหนึ่ง
“ปาข่าน้อมทำความเคารพหัวหน้าใหญ่ ท่านเรียกผมมามีธุระอะไรรึเปล่าครับ?”
ชายชราค่อยๆลืมตาขึ้น ปาข่าไม่กล้ารอช้ารีบโน้มตัวทำความเคารพ
ชายชราคนนี้เป็นหัวหน้าใหญ่ของเผ่า ในทางเดียวกันเขาก็เป็นปู่ของปาข่าด้วย ชายชรามองไปที่ปาข่า แววตาเต็มไปด้วยความรักและภาคภูมิใจ
“เสี่ยวปาข่า ปีนี้หลานอายุยี่สิบสี่ปีแล้ว ถ้าอยู่ในชนเผ่าต่อ ไม่สามารถมองโลกได้กว้างขวาง ถึงเวลาที่จะให้หลานออกไปแล้ว！”
ปาข่าชะงัก แล้วพูดขึ้น:“หัว……ท่านปู่ ท่านปู่จะให้ผมไปที่ไหนครับ?”
“การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลกในครั้งนี้ จัดขึ้นที่วาติกัน นายเป็นตัวแทนชาวอ
