ฟิง ใบหน้าของเทียนอิงมีรอยยิ้มเผยออกมา พยักหน้า จากนั้นชางโป๋ประสานมือเป็นกำปั้นให้กับทุกคน พาเทียนอิงออกไปจากที่นี่
เมื่อเห็นทุกคนออกไป ศีลสามที่แทบจะอดใจรอไม่ไหว เดินมาข้างๆเฉินเฟิงแล้วพูดขึ้น:“พี่ใหญ่ พวกเราไปเที่ยวเล่นกันเมื่อไหร่ดี！”
มองดูศีลสามที่ไม่ได้เรื่อง สีหน้าของฟางเจิ้งราวกับสีดินโคลน อยากที่จะตบกบาลเขาสักที
“เรื่องนี้！ น้องชาย ฉันยังมีเรื่องต้องจัดการ นายกลับไปก่อน ตอนเย็นฉันจะติดต่อไปหานาย พวกเราไปดื่มกันสักหน่อย！”
เฉินเฟิงยิ้มแล้วพูดกับศีลสาม
เวลานี้อย่าพูดเลยว่าศีลสามดีใจแค่ไหน ความรู้สึกนี้ดีใจกว่าถูกหวยเสียอีก
ปรมาจารย์ฟางเจิ้งพาศีลสามเดินออกไป ที่แห่งนี้เหลือแค่เฉินเฟิง เย่หนานเทียน ก่วนหนานเทียนสามคน
“เฉินเฟิง เมื่อกี้นายรับคำท้าของหวังอีเตา มันอันตรายเกินไปแล้ว！”
คิ้วของเย่หนานเทียนขมวดเป็นปม สีหน้าเป็นกังวล
“ถูกต้อง ถึงแม้มือของหวังอีเตาจะขาดไปข้างหนึ่ง แต่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการต่อสู้ของเขา เขาบรรลุถึงระดับหั้วจิ้งชั้นสุดระดับสูงสุด นายไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย อีกทั้งหวังอีเตาก็ไม่มีวันทำความผิดปัญญาอ่อนแบบนั้นด้วย！”
ก่วนหนานเทียนถอนหายใจ รู้สึกว่าการกระทำของเฉินเฟิงไม่เหมาะสมเล็กน้อย
เฉินเฟิงคอยฟังอยู่ข้างๆ ก่อนหน้านี้เขาดูออกว่าศิษย์พี่และก่วนหนานเทียนเป็นห่วงและหยุดพูด ทำให้เขารู้ว่ามีเรื่อง
“ศิษย์พี่ ผู้อาวุโสก่วน พวกคุณไม่ต้องเป็นกังวล ที่ผมทำ
