บทที่ 684 ฝุ่นตกตะกอนลงมา
“ในเมื่อแพ้แล้ว จะมีชีวิตอยู่ต่อทำไม นี่เป็นจุดหมายปลายทางที่ดีที่สุดแล้ว！”
สีหน้าของหวังอีเตาเย็นยะเยือก ราวกับการตายของฉู่เหอ เป็นสิ่งที่ไม่สำคัญสำหรับเขา
“อามิตตาพุทธ สาธุ สาธุ โยมหวังหมกมุ่นจนเกินไปแล้ว ความอาฆาตมากเกินไป ถ้าเป็นแบบนี้นานวันเข้า จะต้องเข้าสู่ฝ่ายอธรรมแน่！”
ฟางเจิ้งปรมาจารย์ เห็นภาพนี้ ในใจรู้สึกสงสาร จึงพูดเกลี้ยกล่อม
“ไอ้หัวล้าน หุบปาก！”
ปรมาจารย์ฟางเจิ้งยังพูดไม่จบ ก็ถูกหวังอีเตาด่าทอ จากนั้นหวังอีเตาปรายตามองไปที่เย่หนานเทียน แววตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างไม่ซุกซ่อน
เย่หนานเทียนพิการไปแล้ว เขาไม่มีโอกาสประลองวรยุทธ์กับฝ่ายตรงข้ามแล้ว
เดิมทีอยากให้ฉู่เหอที่ตนพร่ำสอนและเลี้ยงดูมานั้นแก้แค้นให้ตน แต่ฉู่เหอตายไปแล้ว ไม่มีโอกาสแม้แต่น้อย เวลานี้เขาเกลียดแค้นเย่หนานเทียนและเฉินเฟิงศิษย์พี่และศิษย์น้องสองคนนี้อย่างมาก เขาอยากจะเตะเฉินเฟิงหน้าผากของเฉินเฟิง
แต่ว่าที่นี่มีหลายคนที่แตกต่างกันคนละระดับ ทั้งยังมีอู่จื่อโจว ถ้าเขาลงมือ ต้องถูกห้ามปรามแน่ๆ
“ไอ้สารเลว เอามีดมังกรของฉันคืนมา！”
เวลานี้หวังอีเตากำลังโมโห เขาไม่เกรงใจเฉินเฟิงเท่าไหร่
“หึ ตอนนั้นนายประลองวรยุทธ์กับศิษย์พี่ของฉัน หลังจากที่แพ้ นายก็ลอบทำร้ายด้วยวิธีการชั้นต่ำ ต่อให้เป็นแบบนี้ ศิษย์พี่ก็ยังคงยอมปล่อยนายไป คิดไม่ถึงว่านายไม่เพียงแต่ไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณ แต่กลับหาโอกาส
